Practice what you preach

"Practice what you preach". Een stelling die de boventoon heeft gevoerd in de afgelopen week.
Een roerige week was het, mag ik zeggen. Eentje die me emotioneel toch aan het wankelen heeft gekregen, op een ietwat negatieve manier. Hoe dan ook moet ik het vastleggen op papier om toch de les er uit te halen. Er moet een reden zijn. Wederom gooi ik nu mijn vingers op de automatische piloot om te zien wat de les dan is.

Wees oprecht en eerlijk! Iets wat ik heb moeten leren toen ik in een bepaalde periode van mijn prille leventje mijn identiteit kwijt raakte. Ik was niet de persoon die ik ben. Maar deed me wel anders voor dan dat ik me voelde.   Ik loog mezelf voor en daarmee ook mijn omgeving. Ik mag van geluk spreken dat dit rollenspel me totaal niet beviel, aangezien ik niet gelukkig was, negatief in het leven stond, lusteloos werd en last kreeg van mijn geweten. Ik moest veranderen. Ik moest eerlijk zijn. In de eerste instantie naar mezelf. Dus deed ik dat. Sindsdien leer ik mezelf beter kennen en leer ik met de dag wat ik wil bereiken in het leven.

Gauw heb ik een afspraak met mezelf gemaakt, door van te voren op te schrijven en te zeggen wat ik ga doen. En gelukkig word ik als ik dan ook daadwerkelijk hetgeen doe dat ik op papier had staan. Het zogenaamde 'practice what you preach'. Het werkt! En het maakt me ook gelukkig.

Teleurstellend is het als ik onlangs in mijn nabije omgeving merk dat de stelling 'practice what you preach' misbruikt wordt. Met welke achterliggende reden dan ook. Daar waar ik ten allen tijde positief ingesteld ben en een positieve verandering zag in een een moeilijke situatie voelde ik me enorm bestolen. Een stukje onrecht! En moeilijk is het als je niet de juiste machtsmiddelen hebt om dat onrecht ongedaan te krijgen. Ik moest me afzonderen. Me terugtrekken om me te kunnen bezinnen en mijn rust te vinden. Het stukje ervaring dat ik heb opgedaan leerde me dat met alle rust alle antwoorden komen. Want vragen zijn er nu genoeg.

Achteraf blijkt vaak waarom iets gebeurt. Echter, de keuzes die op het moment gemaakt worden zijn bepalend. Wat doe je? Hoe ga je verder. Positief of negatief? Laat je je emoties voor je spreken? Of probeer je de rust te vinden, de situatie te relativeren en 'de wijze les' eruit te putten? Ik kies voor het laatste.

Vooralsnog blijf ik vergevensgezind. We zijn niet in de positie om te oordelen. We blijven positief. Want met positiviteit heb je de wereld. Net zo met eerlijkheid. Eerlijkheid naar je jezelf en daarmee ook naar een ander.

Ik kom net thuis van een uitje in Zeeland, het zuiden van het land. Een lente bal, compleet in pak en heel veel funk, Ik heb enorm genoten.Tevens kwam de uitwerking van mijn mentaliteit uit het publiek. Toen een wat oudere Engels-talige dame die ik totaal niet ken me na een sociaal gesprekje het advies gaf om vooral altijd mezelf te blijven. Ze vond dat het me sierde.
Misschien is dat de les. Blijf jezelf! Ongeacht wat er om je heen gebeurt.

Ik lach. En dankbaar dat ik ben.

Rustig

Het zijn van die momenten dat je alles van je af kunt zetten, achterover kunt zitten, de boel de boel mag laten en intens kan genieten. Vandaag is zo'n dag. Even niks bijzonders, geen verplichtingen, geen druk. Maar die serene stilte. De perfecte gelegenheid om al die opgedane indrukken van de afgelopen week te verwerken. Het brengt een soort van rust, waar iets als slaap zelfs bij tekort schiet.

Ik schrijf op wat ik heb meegemaakt, bijna dagelijks. Net zoals mijn wekelijkse blog daar een uiting van is. Ik word er scherper door. En het maakt dat ik precies weet waar ik mee bezig ben. Om daarmee ook makkelijker bij mijn doelen te geraken.

Niets is toeval. Alles heeft een reden. En alles kun je sturen, dus ook je dag, je week, je jaar, je omgeving. En de situaties die daaruit voortkomen. Ik kan het zeggen, omdat ik het wel degelijk zie gebeuren. Het bevalt me prima. De wetenschap dat je je lot in eigen handen hebt.

Ik ga zo clubben (dansen), op een luie zondag. Ik heb het nodig. Het brengt me frisse energie. Op naar een week die nog mooiere dingen zal brengen. Ik weet het nu al, omdat ik het heb voorzien.

En dankbaar dat ik ben.

Keuze genoeg

Het blijft me boeien. En de boodschappen die ik her en der oppik blijven me wijzen op mijn lot. Ik heb het over dingen waarvan ik tot enkele jaren geleden dacht dat het maar een hoofdstuk in mijn leven was. Ik kan er niet omheen. Ik heb het dan voornamelijk over mijn dans.

Dans maakt een groot onderdeel uit van mijn leven. Het brengt me (positieve) energie, het prikkelt mijn creativiteit en geeft me stof om over na te denken. Toch nam ik tot een aantal jaar geleden afstand van (mijn) dans. Het stelde me namelijk enorm teleur. De beloftes die eruit voortkwamen bleken vals. Het deed een enorme inbreuk op mijn sociale leven. En het maakte me met momenten negatief. Ik raakte mijn glimlach kwijt. En daarmee ook mijn identiteit.

Alsnog bleef ik doorgaan met dansles geven aan kleintjes. Het deed me goed. Ze wezen me namelijk op iets als naïviteit, vrijheid, invloed, creativiteit en eerlijkheid. Én de ongedwongen drang om gewoon plezier te hebben. Achteraf kan ik zeggen dat deze termen mijn stukje hoop waren. Ik had het nodig.

Vandaag de dag sta ik op het punt om mijn dans weer te veroveren. En op mijn eigen unieke manier. Ik laat me namelijk inspireren door al de dingen die ik leuk vind om te doen. Uiteindelijk zal dit zich uiten in al mijn dans aangelegenheden.  Ik kwam er tot iets meer dan jaar geleden achter dat het mijn verwachtingen waren die uiteindelijk maakten dat ik er negatiever op werd. Anders gezegd, ik liet me door mijn omgeving veranderen. Mijn idealen, mijn gemoedsrust en daarmee ook mijn eigen identiteit. Maar spijt heb ik niet. Ik kan nu namelijk terugkijken op die periode. Het is mijn nul-punt. Ik geraak daar niet meer. Ik weet waar ik vandaan kom.

Ik heb geleerd om verwachtingen uit mezelf te halen en niet vanuit mijn omgeving. Uiteindelijk ervaar je iets als plezier of vrijheid op je eigen unieke manier. Een ander kan je op weg helpen, maar je zult toch op jezelf aangewezen zijn. En daar is niks mis mee. Ik heb mijn voorbeelden gehad in die kleintjes, die ik les geef. Hun voorbeeld werkte aanstekelijk en uitstekend, omdat ik ervoor gekozen heb. Yup, ik had de vrijheid om te kiezen. Misschien wel de meest wijze les die ik ooit heb geleerd. Ik ben er dankbaar voor.

Lockin' J

De definitie van schoonheid

Het heeft een paar weken mogen duren, maar 'het woord' is weer gevallen. Namelijk minimalisme. Minimalisme is een stroming in de beeldende kunst. Om je enig idee te geven van wat het is, even een beknopte definitie. Deze luidt als volgt:  Minimalisme kenmerkt zich door simpelheid en eenvoud. Hierbij is het belangrijk om met zo eenvoudig mogelijke middelen een relatie aan te gaan met de omgeving. En er ondanks de beperkte middelen er alsnog een geheel ontstaat.  Mijn interesse binnen minimalisme beperkt zich tot architectuur en design.

Tot anderhalf jaar geleden ben ik me gaan verdiepen in deze kunststroming. Sindsdien ben ik meer op detail gaan letten. Detail in verhouding met de omgeving. En functionaliteit van een object. Het brengt rust, innerlijke rust. Ik waardeer rust en de discipline die erbij gepaard gaat. Net zoals ik bij wijze van spreken urenlang aan het water kan zitten. En van het water kan bewonderen dat het zo breed is van functie en toch heel simpel en eenvoudig in vorm is. Een bepaalde logica die gestoeld is op simpelheid en eenvoud.

Minimalisme leerde me dat je schoonheid terugvindt in de meest simpele dingen. In welke mate dan ook. Dat zeg ik, omdat ik luxe wel weet te waarderen. Maar dan op een zo functioneel mogelijke manier.

Bijna anderhalf jaar geleden ben  ik mijn eigen onderzoek naar de definitie van schoonheid binnen minimalisme begonnen. Ik wil er alles over weten. Zo zal mijn  huis ook minimalistisch ingericht worden. Het zal terug komen in mijn werk. Zelfs in mijn dans. Ik wil het ervaren, maar dan elk moment van de dag. Dus zorg ik ervoor dat dat ook gebeurt. Ik heb een tijdje mijn onderzoek uit moet stellen, aangezien ik er een beetje volle agenda op nahoud. Maar een trip naar Londen (walhalla voor minimalisme) staat in het verschiet om mijn belevingswereld te spekken. En ik heb aardig wat boeken over het onderwerp, waar ik de komende tijd wel redelijk zoet mee ben. En zo zullen meerdere ondernemingen ten behoeve van mijn onderzoek volgen.  De tijd is aan mijn zijde. Dus dat scheelt.

Ik heb er zin in!

Verandering

Het zet me aan het denken als ik mijn wandeling maak door een 'nieuw' stukje Amsterdam. Ik zie zoveel veranderingen om me heen. Het brengt me terug naar een periode, enkele jaren geleden. Toen ook voor mij heel veel dingen gingen veranderen.

Vaak genoeg heb ik nagedacht over iets als het leven. Wat is het eigenlijk? Een vraag die vast en zeker bij een ieder speelt. Des te meer ging de vraag opspelen toen ik meerdere keren geconfronteerd werd met 'de andere kant' van het leven. Een kant die een ieder kent. Ongeacht of je dat nou wilt of niet.
Begrijpen deed ik het niet. Ik wilde het ook niet. Het bracht alleen maar droefenis. Ik werd er bang van. Het maakte dat ik het met momenten niet meer zag zitten. Waarom ben je hier als dat lot ook jou staat te wachten? Wat is het nut van het leven?

Totdat ik anderhalf jaar geleden weer geconfronteerd werd met ditzelfde lot. Ik maakte de 'andere kant' mee, van begin tot eind. Iets intenser dan dat zal ik denk ik niet meer meemaken. Echter, dit was een keerpunt in mijn leven. Ook toen 'de andere kant' van het leven me leerde om dankbaar te zijn (letterlijk en figuurlijk), juist voor het leven. Het leerde me om het leven uit te buiten op een manier die niet aan tijd gebonden is. En het begon bij een dankgebed, acceptatie en het stukje geluk dat je vindt, elke keer weer dat je 'deelt' met een ander.

Ik ben niet meer bang voor de 'andere kant' van het leven, want wie bang is voor de dood is bang om te leven. Dus 'leef' ik. Het brengt een glimlach op mijn gezicht.

En dankbaar dat ik ben.

Eenling

Voor zover ik me herinneren kan heb ik altijd afstand genomen van drukte.  Al toen ik op de basisschool zat kon ik iets als rust wel waarderen. Ik kon dan dagdromen, zonder dat iemand me stoorde. Ook hoefde ik niet zo zeer bij een groep te horen. Wel kon ik het met iedereen goed vinden. Zowel met de populaire als met de minder populaire mensen. Ik zag namelijk geen scheidingslijn. Een ieder had wel zijn eigen inbreng.

Ik weet me te herinneren dat ik best verlegen was. Ik kon daarom graag mijn ei kwijt in  tekeningen. Een manier om mijn hersenspinsels vast te leggen. Ik hield er ook van om teksten te schrijven, over alles en nog wat. Het tovert een glimlach op mijn gezicht als ik onlangs een gedichtje terug vind dat ik had geschreven voor een meisje waar ik verliefd op was, op de basisschool. Dit mochten mijn vriendjes toen niet weten, want dat was niet stoer. Ghehe, ach..

Vandaag de dag ben ik nog steeds een eenling. Niet omdat ik arrogant ben, of me te goed voel voor een ander. Totaal niet.  Het is meer dat ik mijn focus kan bewaren op mijn streven.. Ook op die momenten dat ik me in de drukte begeef. En boven alles kan ik hierdoor mijn eigen pad blijven volgen, naast het feit dat ik ook gewoon een rustig persoon ben. 

Momenteel heb ik heel veel drukte om me heen. Dat stel ik ook zeer op prijs, aangezien ik erop berekend was. Ik had het min of meer voorzien.  Soms kan die drukte het je moeilijk maken om jezelf te blijven. Je kunt er in meegaan, waardoor het je verandert. En soms kan het je frustreren.  Maar de wetenschap dat ik een eenling ben, maakt dat ik zelfs midden in de drukte mijn ogen kan sluiten en meer kan zien dan met mijn ogen open. Het maakt dat ik mijn eigen ding kan blijven doen en recht op mijn doel af kan gaan. Dit heb ik mezelf aangeleerd. Het voorkomt teleurstelling en wekt begrip op voor een ander. Begrip die je zeker nodig zult hebben als je iets wilt bereiken, waarbij je ook een ander nodig hebt. Tenslotte zijn we niet helemaal 'alleen' en maken we onderdeel uit van een 'geheel'.

Het beetje ervaring dat ik heb als eenling heeft me geleerd wie ik ben, waar ik behoefte aan heb, en hoe ik mijn doelen moet nastreven.  Het leerde me om geduld te kweken. Ook leert het me telkens weer welke rol ik te vervullen heb binnen onze gemeenschap. Maar boven alles leert het me om trouw te blijven aan mezelf, als eenling. Het houdt me rustig.

En dankbaar dat ik ben voor die wetenschap.

Wonderbaarlijk

Het doet wat me je, hoor. Al die impressies die je opdoet op een dag. Onbewust neem je heel veel in je op, zonder dat je dat doorhebt. Je wordt getekend door de dag. Het kan beginnen bij dat moment dat je je teen stootte, toen je uit bed stapte, weet je wel. Ik noem maar wat. Of dat krantje dat je aangereikt krijgt op het station dat vol staat met 'nieuws', waarmee je je nieuwe dag inluidt. Of wanneer je onbewust een telefoongesprek meeluistert van een mede-reiziger in de trein. En 'de gesprekken' in de bedrijfskantine. Ga zo maar door.

Alles om je heen waarborgt een indruk, oftewel een boodschap. Het lichaam functioneert als een spons en neemt alles in zich op. Ook een spons raakt verzadigt, tot een bepaald punt waarop het niets meer tot zich kan nemen. Je gaat minder functioneren, omdat (in het geval van een mens) je hoofd 'vol' zit.

Ooit heb ik eens meegemaakt dat mijn hoofd 'vol' zat. Geen pretje, kan ik je vertellen. Ik werd lusteloos. Mijn concentratievermogen nam af. Mijn weerstand daalde. Uiteindelijk werd ik ziek. Gelukkig wist ik van mezelf dat het met een gebrek aan rust te maken had. Dus nam ik mijn rust.

ik heb mezelf aangeleerd om na een drukke dag toch minstens een half uurtje voor mezelf te nemen. Even helemaal niets en niemand om heen. Een wandeling in de frisse lucht. Ik lees en schrijf graag. Of ik ga naar mijn favoriete spot in Amsterdam om even te zitten. Ik kan dan mijn verstand op nul zetten en nieuwe energie opdoen.

Rust is wonderbaarlijk. Met rust verwerk je alle indrukken die je opdoet op een dag. Je wordt één met je omgeving. Het maakt dat je scherp wordt en mogelijkheden ziet. Met rust komen de antwoorden op de vragen die je hebt. Je wordt zowaar in de gelegenheid gesteld om wonderen te baren, zo wonderbaarlijk dat rust is. Ik moet zeggen dat ik daar wel voor voel.

Ik heb een aardig aantal doelen die ik wil realiseren. Maar ik neem mijn rust. Ik doe het stap voor stap. Ik heb zo een beetje het idee dat de tijd aan mijn zijde is. Dat doet rust met je.

En dankbaar dat ik ben voor de wetenschap..

Mijn spot. Daar waar het begon..