Verandering

Het zet me aan het denken als ik mijn wandeling maak door een 'nieuw' stukje Amsterdam. Ik zie zoveel veranderingen om me heen. Het brengt me terug naar een periode, enkele jaren geleden. Toen ook voor mij heel veel dingen gingen veranderen.

Vaak genoeg heb ik nagedacht over iets als het leven. Wat is het eigenlijk? Een vraag die vast en zeker bij een ieder speelt. Des te meer ging de vraag opspelen toen ik meerdere keren geconfronteerd werd met 'de andere kant' van het leven. Een kant die een ieder kent. Ongeacht of je dat nou wilt of niet.
Begrijpen deed ik het niet. Ik wilde het ook niet. Het bracht alleen maar droefenis. Ik werd er bang van. Het maakte dat ik het met momenten niet meer zag zitten. Waarom ben je hier als dat lot ook jou staat te wachten? Wat is het nut van het leven?

Totdat ik anderhalf jaar geleden weer geconfronteerd werd met ditzelfde lot. Ik maakte de 'andere kant' mee, van begin tot eind. Iets intenser dan dat zal ik denk ik niet meer meemaken. Echter, dit was een keerpunt in mijn leven. Ook toen 'de andere kant' van het leven me leerde om dankbaar te zijn (letterlijk en figuurlijk), juist voor het leven. Het leerde me om het leven uit te buiten op een manier die niet aan tijd gebonden is. En het begon bij een dankgebed, acceptatie en het stukje geluk dat je vindt, elke keer weer dat je 'deelt' met een ander.

Ik ben niet meer bang voor de 'andere kant' van het leven, want wie bang is voor de dood is bang om te leven. Dus 'leef' ik. Het brengt een glimlach op mijn gezicht.

En dankbaar dat ik ben.

Eenling

Voor zover ik me herinneren kan heb ik altijd afstand genomen van drukte.  Al toen ik op de basisschool zat kon ik iets als rust wel waarderen. Ik kon dan dagdromen, zonder dat iemand me stoorde. Ook hoefde ik niet zo zeer bij een groep te horen. Wel kon ik het met iedereen goed vinden. Zowel met de populaire als met de minder populaire mensen. Ik zag namelijk geen scheidingslijn. Een ieder had wel zijn eigen inbreng.

Ik weet me te herinneren dat ik best verlegen was. Ik kon daarom graag mijn ei kwijt in  tekeningen. Een manier om mijn hersenspinsels vast te leggen. Ik hield er ook van om teksten te schrijven, over alles en nog wat. Het tovert een glimlach op mijn gezicht als ik onlangs een gedichtje terug vind dat ik had geschreven voor een meisje waar ik verliefd op was, op de basisschool. Dit mochten mijn vriendjes toen niet weten, want dat was niet stoer. Ghehe, ach..

Vandaag de dag ben ik nog steeds een eenling. Niet omdat ik arrogant ben, of me te goed voel voor een ander. Totaal niet.  Het is meer dat ik mijn focus kan bewaren op mijn streven.. Ook op die momenten dat ik me in de drukte begeef. En boven alles kan ik hierdoor mijn eigen pad blijven volgen, naast het feit dat ik ook gewoon een rustig persoon ben. 

Momenteel heb ik heel veel drukte om me heen. Dat stel ik ook zeer op prijs, aangezien ik erop berekend was. Ik had het min of meer voorzien.  Soms kan die drukte het je moeilijk maken om jezelf te blijven. Je kunt er in meegaan, waardoor het je verandert. En soms kan het je frustreren.  Maar de wetenschap dat ik een eenling ben, maakt dat ik zelfs midden in de drukte mijn ogen kan sluiten en meer kan zien dan met mijn ogen open. Het maakt dat ik mijn eigen ding kan blijven doen en recht op mijn doel af kan gaan. Dit heb ik mezelf aangeleerd. Het voorkomt teleurstelling en wekt begrip op voor een ander. Begrip die je zeker nodig zult hebben als je iets wilt bereiken, waarbij je ook een ander nodig hebt. Tenslotte zijn we niet helemaal 'alleen' en maken we onderdeel uit van een 'geheel'.

Het beetje ervaring dat ik heb als eenling heeft me geleerd wie ik ben, waar ik behoefte aan heb, en hoe ik mijn doelen moet nastreven.  Het leerde me om geduld te kweken. Ook leert het me telkens weer welke rol ik te vervullen heb binnen onze gemeenschap. Maar boven alles leert het me om trouw te blijven aan mezelf, als eenling. Het houdt me rustig.

En dankbaar dat ik ben voor die wetenschap.

Wonderbaarlijk

Het doet wat me je, hoor. Al die impressies die je opdoet op een dag. Onbewust neem je heel veel in je op, zonder dat je dat doorhebt. Je wordt getekend door de dag. Het kan beginnen bij dat moment dat je je teen stootte, toen je uit bed stapte, weet je wel. Ik noem maar wat. Of dat krantje dat je aangereikt krijgt op het station dat vol staat met 'nieuws', waarmee je je nieuwe dag inluidt. Of wanneer je onbewust een telefoongesprek meeluistert van een mede-reiziger in de trein. En 'de gesprekken' in de bedrijfskantine. Ga zo maar door.

Alles om je heen waarborgt een indruk, oftewel een boodschap. Het lichaam functioneert als een spons en neemt alles in zich op. Ook een spons raakt verzadigt, tot een bepaald punt waarop het niets meer tot zich kan nemen. Je gaat minder functioneren, omdat (in het geval van een mens) je hoofd 'vol' zit.

Ooit heb ik eens meegemaakt dat mijn hoofd 'vol' zat. Geen pretje, kan ik je vertellen. Ik werd lusteloos. Mijn concentratievermogen nam af. Mijn weerstand daalde. Uiteindelijk werd ik ziek. Gelukkig wist ik van mezelf dat het met een gebrek aan rust te maken had. Dus nam ik mijn rust.

ik heb mezelf aangeleerd om na een drukke dag toch minstens een half uurtje voor mezelf te nemen. Even helemaal niets en niemand om heen. Een wandeling in de frisse lucht. Ik lees en schrijf graag. Of ik ga naar mijn favoriete spot in Amsterdam om even te zitten. Ik kan dan mijn verstand op nul zetten en nieuwe energie opdoen.

Rust is wonderbaarlijk. Met rust verwerk je alle indrukken die je opdoet op een dag. Je wordt één met je omgeving. Het maakt dat je scherp wordt en mogelijkheden ziet. Met rust komen de antwoorden op de vragen die je hebt. Je wordt zowaar in de gelegenheid gesteld om wonderen te baren, zo wonderbaarlijk dat rust is. Ik moet zeggen dat ik daar wel voor voel.

Ik heb een aardig aantal doelen die ik wil realiseren. Maar ik neem mijn rust. Ik doe het stap voor stap. Ik heb zo een beetje het idee dat de tijd aan mijn zijde is. Dat doet rust met je.

En dankbaar dat ik ben voor de wetenschap..

Mijn spot. Daar waar het begon..

Als muziek in de oren..

Vroeg in de ochtend ontvang ik een berichtje van m'n zus, met de boodschap dat Whitney Houston is overleden. Ik ben meteen klaarwakker. Vol ongeloof bekijk ik enkele nieuws-feeds op mijn telefoon, die het bericht van mijn zus bevestigen. Ik voel tranen opwellen.

Whitney was van het kaliber muzikant die kon maken dat het leek alsof ze in je voorkamer aan het zingen was voor je. De gedachte aan haar brengt me terug naar een tijd, ergens eind jaren '80. We waren met zijn vieren. Mijn vader, moeder, m'n zus en ik. Een tijd waarin muziek deel uitmaakte van het dagelijkse leven. Ik weet me als knulletje de danspartijen van mijn vader en moeder in de voorkamer te herinneren. De platenspeler die de muziek produceerde. De kachel die die ouderwetse warmte wist te brengen. De afro van mijn vader. En mijn moeder die qua kledingstijl haar tijd ver vooruit was. Ook herinner ik mijn moeder die me soms bij de handen pakte, omdat ze vond dat ik moest leren dansen. Hoe ironisch.

Muziek maakt mogelijk dat je momenten uit het verleden weer kunt herleven. Mij doet het denken aan de knusheid van toen. De simpelheid. De liefde die alom heerste. Tevens deelde men vaak met elkaar, zonder er iets ervoor terug te verwachten. Althans, zo ervoer ik het. Men hechtte oprecht veel waarde aan de kleine dingetjes in het leven. Maar boven dat doet de muziek me vooral denken aan mijn vader die toen nog leefde. 

Het doet me deugd dat ik deze herinneringen heb aan mijn jeugd. Ik koester ze. Echter, ik heb vroeger als tiener al aan mezelf beloofd deze manier van leven voort te zetten en te verspreiden. Het maakte mij gelukkig. Genoeg reden dus. En ik moet zeggen dat ik op mijn pad telkens mensen tref die dezelfde manier van leven hebben gekend. Alsof het zo moet zijn.

Na vorige week heb ik gelukkig weer rust en kan ik me, onder andere, weer richten op capoeira. Niet alleen omdat ik al die acrobatische capriolen onder de knie wil krijgen (alhoewel ik er hard voor train haha). Maar omdat ik er opgenomen ben in een groep die hecht is en liefde heeft voor haar ding. Met een leraar, die een waar voorbeeld is van hoe het zou kunnen zijn. Ik kan niet wachten.

Whitney Houston is een groot gemis, maar haar muziek zal voor eeuwig voort leven. Ik draag daar zeker aan bij. Het droeg bij aan mijn geluk. Ik ben dankbaar.

Capoeira grupo Malungos Amsterdam

Lockin' J

Soms doe je een uitstapje naar iets geks, puur omdat het leuk is. Vandaag heb ik zo een dag. Voor de één misschien iets heel normaals, maar voor mij een grote uitdaging. Ik doe mee aan een danswedstrijd! Terwijl ik daar eigenlijk niet zo een fan van ben.

Over het algemeen sta ik graag op de achtergrond. En doe ik rustig in een hoekje mijn ding, onopgemerkt. Toch heeft dit wel altijd haaks gestaan op mijn bezigheden als dansleraar en andere dans-gerelateerde aangelegenheden. Hiervoor was ik vaak genoeg middelpunt van aandacht. Alle ogen zijn op je gericht. Je moet dan wel de zekerheid zelve uitstralen. Nou, ik kan vertellen dat ik vaak genoeg mijn lesstof ben vergeten. Een totale black-out kreeg en ternauwernood een routine uit mijn slof wist te schieten. Men moest eens weten wat er door mijn hoofd ging. Denk maar aan een storm, windkracht 16 (kan dat wel?). Ach, een ieder kent zijn onzekerheden. Die wetenschap brengt op haar beurt toch weer zekerheid. Althans, zo werkt het voor mij.

Met de dansstijl (locking) die ik doe, heb ik een ander karakter van mij ontdekt. De karakter diie geen schaamte kent. Eentje die geen leeftijd kent. Maar vooral één die bereid is zijn onzekerheden te laten zien aan een groot publiek.

Tot iets meer dan 2 maanden geleden, wist ik niet dat ik aan een grote danswedstrijd mee zou doen. En dan nog een wedstrijd waarbij de hele wereld mee kijkt (Juste debout). Nu kan ik met alle plezier zeggen dat ik er zin in heb! Een gevoel waar ik dankbaar voor ben..

Lockin' J

Mogelijkheden

Als ik me richting mijn trainingspot begeef, om mezelf klaar te stomen voor een danswedstrijd die aanstaande is, bedenk ik me dat bepaalde dingen je soms in het leven in de schoot geworpen worden. Echter, dat kan op 2 manieren opgevat worden. Ik belicht graag de positieve kant.
Ik had tot 2 maanden geleden niet gedacht dat ik mijn dans weer als zodanig op zou pikken. Ik heb enkele jaren niet meer echt getraint. Maar nu voel ik me toch als toen ik begon met dansen. Zo een 10 jaar geleden, toen ik vol optimisme gedisciplineerd dagelijks aan de slag ging om beter te worden.

Ik weet me te herinneren dat ik in de dans al mijn emoties kwijt kon. Tevens maakte het dat ik mijn visie op het leven kon verbreden. Nou moet ik zeggen dat ik altijd heel verlegen ben geweest. Maar ook de dans maakte dat ik beter kon communiceren naar mijn omgeving.

In mijn naïviteit en de honger om beter te worden, ben ik door de jaren  heen veel personen tegen gekomen. Lotgenoten! De één minder aardig dan de ander. Maar dat maakte niet uit. We deelden immers dezelfde passie. Meer dan genoeg voor mij! En die visie heb ik nog steeds. De kunst mag zegevieren. En dank is er voor de personen erachter. Ongeacht of je nou wel of niet met elkaar op één lijn ligt. En het heeft me zogezegd een danspauze van 3 jaar gekost om tot dit besef te komen. Nu leef ik tot de dag van vandaag ernaar.

Ik heb mezelf weer gevonden in mijn dans. Ik doe het veel minder, maar heb het een goede plek kunnen geven in mijn bezige leventje. Het maakt onderdeel uit van mijn leven. Het vormt mijn karakter. En het maakt nog steeds dat verschillende mogelijkheden zich telkens voor blijven doen.

Ik bedenk me nu eigenlijk tijdens dit schrijven dat de mogelijkheden me niet in de schoot geworpen werden. Ik zie nu in dat mijn passie, waar ik trouw aan gebleven ben, me de mogelijkheden gunt. Je realiseert ze dus zelf.  Ik raad dit een ieder aan. Blijf trouw aan jezelf. En trouw aan je passie. Ontzie een ander, in die zin dat een ander geen blokkade voor je mag vormen om je passie te kunnen bedrijven. Zie het geheel en niet de persoon. Hiermee kweek je respect voor een ieder. En kun je de ervaring (welke dan ook) een plekje geven in je reis naar je geluk.

Ik heb volgende week zondag een danswedstrijd. Ik doe mee, puur en alleen voor het plezier. Het maakt dat ik lach. Een stukje geluk. Ik heb er zin in.

En dankbaar dat ik ben!

Jermaine aka Lockin' J

Gewoon doen!

Ik weet me te herinneren dat ik ooit een ontzettende drang had om iets te doen dat ik nooit eerder had gedaan. Toendertijd had ik er totaal geen idee van of het zou lukken. Laat staan hoe! Echter, ik wist niet eens wat precies. Maar het moest uiteindelijk tot iets leiden. Maar dat ik het zou doen stond vast.

Met de tijd deden zich meerdere mogelijkheden voor. Er kwam een groot event voorbij om het initiatief te voeden. En bepaalde personen droegen op een al dan niet positieve of negatieve manier hun aandeel bij. Hoe dan ook, ik bleef vasthouden aan het initiatief. Toen wist ik niet dat al deze ervaringen puur een manier waren om het initiatief meer vorm te geven.

We zijn inmiddels bijna 2 jaar verder. Enkele van de leden binnen het initiatief ken ik al veel langer. De samenstelling is hier en daar verandert. Grote pauzes werden ingelast. Daar bovenop heb ik helaas niet altijd de tijd gehad om het initiatief goed van de grond te krijgen, door werk, studie, etc. Maar het idee is als vanouds. En het gevoel hetzelfde. Echter, ik weet nu precies wat het moet gaan worden. En hoe! Het wordt een initiatief waar een ieder baat bij heeft. Iets wat voor mijn gevoel nog niet gedaan is. Een initiatief dat inspireert. Maar nog meer gebaseerd is op creativiteit. Creativiteit die nodig is in een maatschappij die grilliger doet ogen en misschien ook wordt. Een ieder mag hier aandeel in hebben. Tevens laat ik me niet beperken door welke grens dan ook. En dat is het mooie.

Ik kan niet wachten om weer te beginnen. Nu toch eerst over twee weken mee doen aan een danswedstrijd en gekke bewegingen doen.

Art is love is omnipotent..

Rhythm nation Amsterdam