Peace of mind

Mijn dag kan nu al niet meer stuk als ik mijn muziek aanzet en me langzamerhand besef wat de dag brengen gaat. Ik ga namelijk weer iets doen wat me gelukkig maakt. De afgelopen week was ook best zaligmakend én enerverend. Hoogtepunt was het concert van Lauryn Hill. Een jeugdidool. De vrouw had al langer dan 5 jaar niet opgetreden. Des te mooier was het moment nog voordat ze on-stage zou komen. In dat moment schoten al mijn herinneringen aan haar door mijn hoofd. En daarbij ook de andere herinneringen aan die tijd.

Ik ben een enorme fan van Lauryn Hill. Los van het feit dat de vrouw geweldig kan zingen had ze ook een boodschap. Een boodschap die veel dieper ging dan het halen van hoge noten. De vrouw wist te vertellen over de maatschappij waar we in leven. Ze deed maar al te vaak een oproep om jezelf een spiegel voor te houden en voor jezelf te bekijken wat je gelukkig maakt en dat geluk ook na te streven. Tevens schroomde ze er niet voor om over haar geloof te zingen, zonder dat dit ten koste ging van een ander. En iets als 'liefde' weet ze als geen ander te definieren.

Ik schaar Lauryn Hill in het rijtje van de artiesten die voor mijn gevoel een veel grotere boodschap meedragen in de wereld. De vertellers, poeten en boodschappers. Ik noem een Curtis Mayfield, Al Green, Dusty Springfield, James Brown, Otis Redding, Bob Marley en nog vele andere.

Het optreden van Lauryn Hill gaf me enorm veel energie. Positieve energie. Ik had het nodig. Het maakt dat ik nu nog harder zal werken om mijn dromen te realiseren.

Lauryn Hill bracht me met haar optreden 'Peace of mind'. Wat een vrouw!

En dankbaar dat ik ben.

Lauryn Hill in concert, 4/12/12 Amsterdam

Lauryn Hill in concert, 4/12/12 Amsterdam

Vriendjespolitiek

Als de rust weer terug is, komt het moment van bezinning. De afgelopen week was hectisch. Er gebeurde veel dingen, op verschillende vlakken. Ik heb het dan over gebeurtenissen op mijn werk. En nog meer over de verschillende activiteiten in mijn vrije tijd. Eén en al drukte. Maar daar kies ik ook zelf gelukkig voor.

Al sinds ik me kan herinneren ben ik graag bezig met verschillende dingen. Ik noem mijn dans, schrijven, cultuur ervaren, werken, etc. Het laatste jaar zijn de activiteiten alleen maar toegenomen. Dat wilde ik ook. Ik merk dat ik in mijn bezigheden mijn geluk vind. Puur en alleen maar door de dingen te doen die ik leuk vind. Het maakt vaak dat ik maar een paar uur per dag slaap. Maar als ik wakker ben heb ik energie voor 10 man. Ik sta namelijk op met de wetenschap dat het een dag vol leuke bezigheden wordt. Dan blijf je wel wakker.

Het is net als een soort van politiek. Vriendjespolitiek! Ik heb ervoor gekozen om vriendjespolitiek te bedrijven, met mezelf! En de grap is dat als je voor jezelf kunt 'kiezen' je daarmee ook een ander kunt helpen. Het heeft mij geen windeieren gelegd. Ik zie het resultaat dagelijks terugkomen. Wel heb ik geleerd dat als je dan al voor jezelf kiest je dat niet over de rug van een ander mag doen. Je zult de rekening daarvoor  hoe dan ook terugkrijgen. En of dat je gelukkig maakt betwijfel ik. Ze zeggen niet voor niets: wie een gat graaft voor een ander valt er zelf in.

Des te meer kies ik voor mezelf en geniet ik. Ik weet dat mijn omgeving daar ook baat bij heeft. Het uit zich inmiddels al in mijn huidige activiteiten.  Ik kan ook iets voor een ander betekenen. Dat is meer dan genoeg. Maar dan dien ik wel eerst voor mezelf te kunnen zorgen.

Dus als ik dan al zo brutaal mag zijn om een advies te geven, dan is het wel het volgende: kies voor vriendjespolitiek! Vriendjespolitiek met jezelf! Wees de beste vriend van jezelf. Het stelt je in staat om ook wat te kunnen betekenen voor een ander. En je zult jezelf niet teleurstellen, toch?

Het werkt voor mij. En dankbaar dat ik ben voor de wetenschap.

Practice what you preach

"Practice what you preach". Een stelling die de boventoon heeft gevoerd in de afgelopen week.
Een roerige week was het, mag ik zeggen. Eentje die me emotioneel toch aan het wankelen heeft gekregen, op een ietwat negatieve manier. Hoe dan ook moet ik het vastleggen op papier om toch de les er uit te halen. Er moet een reden zijn. Wederom gooi ik nu mijn vingers op de automatische piloot om te zien wat de les dan is.

Wees oprecht en eerlijk! Iets wat ik heb moeten leren toen ik in een bepaalde periode van mijn prille leventje mijn identiteit kwijt raakte. Ik was niet de persoon die ik ben. Maar deed me wel anders voor dan dat ik me voelde.   Ik loog mezelf voor en daarmee ook mijn omgeving. Ik mag van geluk spreken dat dit rollenspel me totaal niet beviel, aangezien ik niet gelukkig was, negatief in het leven stond, lusteloos werd en last kreeg van mijn geweten. Ik moest veranderen. Ik moest eerlijk zijn. In de eerste instantie naar mezelf. Dus deed ik dat. Sindsdien leer ik mezelf beter kennen en leer ik met de dag wat ik wil bereiken in het leven.

Gauw heb ik een afspraak met mezelf gemaakt, door van te voren op te schrijven en te zeggen wat ik ga doen. En gelukkig word ik als ik dan ook daadwerkelijk hetgeen doe dat ik op papier had staan. Het zogenaamde 'practice what you preach'. Het werkt! En het maakt me ook gelukkig.

Teleurstellend is het als ik onlangs in mijn nabije omgeving merk dat de stelling 'practice what you preach' misbruikt wordt. Met welke achterliggende reden dan ook. Daar waar ik ten allen tijde positief ingesteld ben en een positieve verandering zag in een een moeilijke situatie voelde ik me enorm bestolen. Een stukje onrecht! En moeilijk is het als je niet de juiste machtsmiddelen hebt om dat onrecht ongedaan te krijgen. Ik moest me afzonderen. Me terugtrekken om me te kunnen bezinnen en mijn rust te vinden. Het stukje ervaring dat ik heb opgedaan leerde me dat met alle rust alle antwoorden komen. Want vragen zijn er nu genoeg.

Achteraf blijkt vaak waarom iets gebeurt. Echter, de keuzes die op het moment gemaakt worden zijn bepalend. Wat doe je? Hoe ga je verder. Positief of negatief? Laat je je emoties voor je spreken? Of probeer je de rust te vinden, de situatie te relativeren en 'de wijze les' eruit te putten? Ik kies voor het laatste.

Vooralsnog blijf ik vergevensgezind. We zijn niet in de positie om te oordelen. We blijven positief. Want met positiviteit heb je de wereld. Net zo met eerlijkheid. Eerlijkheid naar je jezelf en daarmee ook naar een ander.

Ik kom net thuis van een uitje in Zeeland, het zuiden van het land. Een lente bal, compleet in pak en heel veel funk, Ik heb enorm genoten.Tevens kwam de uitwerking van mijn mentaliteit uit het publiek. Toen een wat oudere Engels-talige dame die ik totaal niet ken me na een sociaal gesprekje het advies gaf om vooral altijd mezelf te blijven. Ze vond dat het me sierde.
Misschien is dat de les. Blijf jezelf! Ongeacht wat er om je heen gebeurt.

Ik lach. En dankbaar dat ik ben.

Rustig

Het zijn van die momenten dat je alles van je af kunt zetten, achterover kunt zitten, de boel de boel mag laten en intens kan genieten. Vandaag is zo'n dag. Even niks bijzonders, geen verplichtingen, geen druk. Maar die serene stilte. De perfecte gelegenheid om al die opgedane indrukken van de afgelopen week te verwerken. Het brengt een soort van rust, waar iets als slaap zelfs bij tekort schiet.

Ik schrijf op wat ik heb meegemaakt, bijna dagelijks. Net zoals mijn wekelijkse blog daar een uiting van is. Ik word er scherper door. En het maakt dat ik precies weet waar ik mee bezig ben. Om daarmee ook makkelijker bij mijn doelen te geraken.

Niets is toeval. Alles heeft een reden. En alles kun je sturen, dus ook je dag, je week, je jaar, je omgeving. En de situaties die daaruit voortkomen. Ik kan het zeggen, omdat ik het wel degelijk zie gebeuren. Het bevalt me prima. De wetenschap dat je je lot in eigen handen hebt.

Ik ga zo clubben (dansen), op een luie zondag. Ik heb het nodig. Het brengt me frisse energie. Op naar een week die nog mooiere dingen zal brengen. Ik weet het nu al, omdat ik het heb voorzien.

En dankbaar dat ik ben.

Keuze genoeg

Het blijft me boeien. En de boodschappen die ik her en der oppik blijven me wijzen op mijn lot. Ik heb het over dingen waarvan ik tot enkele jaren geleden dacht dat het maar een hoofdstuk in mijn leven was. Ik kan er niet omheen. Ik heb het dan voornamelijk over mijn dans.

Dans maakt een groot onderdeel uit van mijn leven. Het brengt me (positieve) energie, het prikkelt mijn creativiteit en geeft me stof om over na te denken. Toch nam ik tot een aantal jaar geleden afstand van (mijn) dans. Het stelde me namelijk enorm teleur. De beloftes die eruit voortkwamen bleken vals. Het deed een enorme inbreuk op mijn sociale leven. En het maakte me met momenten negatief. Ik raakte mijn glimlach kwijt. En daarmee ook mijn identiteit.

Alsnog bleef ik doorgaan met dansles geven aan kleintjes. Het deed me goed. Ze wezen me namelijk op iets als naïviteit, vrijheid, invloed, creativiteit en eerlijkheid. Én de ongedwongen drang om gewoon plezier te hebben. Achteraf kan ik zeggen dat deze termen mijn stukje hoop waren. Ik had het nodig.

Vandaag de dag sta ik op het punt om mijn dans weer te veroveren. En op mijn eigen unieke manier. Ik laat me namelijk inspireren door al de dingen die ik leuk vind om te doen. Uiteindelijk zal dit zich uiten in al mijn dans aangelegenheden.  Ik kwam er tot iets meer dan jaar geleden achter dat het mijn verwachtingen waren die uiteindelijk maakten dat ik er negatiever op werd. Anders gezegd, ik liet me door mijn omgeving veranderen. Mijn idealen, mijn gemoedsrust en daarmee ook mijn eigen identiteit. Maar spijt heb ik niet. Ik kan nu namelijk terugkijken op die periode. Het is mijn nul-punt. Ik geraak daar niet meer. Ik weet waar ik vandaan kom.

Ik heb geleerd om verwachtingen uit mezelf te halen en niet vanuit mijn omgeving. Uiteindelijk ervaar je iets als plezier of vrijheid op je eigen unieke manier. Een ander kan je op weg helpen, maar je zult toch op jezelf aangewezen zijn. En daar is niks mis mee. Ik heb mijn voorbeelden gehad in die kleintjes, die ik les geef. Hun voorbeeld werkte aanstekelijk en uitstekend, omdat ik ervoor gekozen heb. Yup, ik had de vrijheid om te kiezen. Misschien wel de meest wijze les die ik ooit heb geleerd. Ik ben er dankbaar voor.

Lockin' J

De definitie van schoonheid

Het heeft een paar weken mogen duren, maar 'het woord' is weer gevallen. Namelijk minimalisme. Minimalisme is een stroming in de beeldende kunst. Om je enig idee te geven van wat het is, even een beknopte definitie. Deze luidt als volgt:  Minimalisme kenmerkt zich door simpelheid en eenvoud. Hierbij is het belangrijk om met zo eenvoudig mogelijke middelen een relatie aan te gaan met de omgeving. En er ondanks de beperkte middelen er alsnog een geheel ontstaat.  Mijn interesse binnen minimalisme beperkt zich tot architectuur en design.

Tot anderhalf jaar geleden ben ik me gaan verdiepen in deze kunststroming. Sindsdien ben ik meer op detail gaan letten. Detail in verhouding met de omgeving. En functionaliteit van een object. Het brengt rust, innerlijke rust. Ik waardeer rust en de discipline die erbij gepaard gaat. Net zoals ik bij wijze van spreken urenlang aan het water kan zitten. En van het water kan bewonderen dat het zo breed is van functie en toch heel simpel en eenvoudig in vorm is. Een bepaalde logica die gestoeld is op simpelheid en eenvoud.

Minimalisme leerde me dat je schoonheid terugvindt in de meest simpele dingen. In welke mate dan ook. Dat zeg ik, omdat ik luxe wel weet te waarderen. Maar dan op een zo functioneel mogelijke manier.

Bijna anderhalf jaar geleden ben  ik mijn eigen onderzoek naar de definitie van schoonheid binnen minimalisme begonnen. Ik wil er alles over weten. Zo zal mijn  huis ook minimalistisch ingericht worden. Het zal terug komen in mijn werk. Zelfs in mijn dans. Ik wil het ervaren, maar dan elk moment van de dag. Dus zorg ik ervoor dat dat ook gebeurt. Ik heb een tijdje mijn onderzoek uit moet stellen, aangezien ik er een beetje volle agenda op nahoud. Maar een trip naar Londen (walhalla voor minimalisme) staat in het verschiet om mijn belevingswereld te spekken. En ik heb aardig wat boeken over het onderwerp, waar ik de komende tijd wel redelijk zoet mee ben. En zo zullen meerdere ondernemingen ten behoeve van mijn onderzoek volgen.  De tijd is aan mijn zijde. Dus dat scheelt.

Ik heb er zin in!

Verandering

Het zet me aan het denken als ik mijn wandeling maak door een 'nieuw' stukje Amsterdam. Ik zie zoveel veranderingen om me heen. Het brengt me terug naar een periode, enkele jaren geleden. Toen ook voor mij heel veel dingen gingen veranderen.

Vaak genoeg heb ik nagedacht over iets als het leven. Wat is het eigenlijk? Een vraag die vast en zeker bij een ieder speelt. Des te meer ging de vraag opspelen toen ik meerdere keren geconfronteerd werd met 'de andere kant' van het leven. Een kant die een ieder kent. Ongeacht of je dat nou wilt of niet.
Begrijpen deed ik het niet. Ik wilde het ook niet. Het bracht alleen maar droefenis. Ik werd er bang van. Het maakte dat ik het met momenten niet meer zag zitten. Waarom ben je hier als dat lot ook jou staat te wachten? Wat is het nut van het leven?

Totdat ik anderhalf jaar geleden weer geconfronteerd werd met ditzelfde lot. Ik maakte de 'andere kant' mee, van begin tot eind. Iets intenser dan dat zal ik denk ik niet meer meemaken. Echter, dit was een keerpunt in mijn leven. Ook toen 'de andere kant' van het leven me leerde om dankbaar te zijn (letterlijk en figuurlijk), juist voor het leven. Het leerde me om het leven uit te buiten op een manier die niet aan tijd gebonden is. En het begon bij een dankgebed, acceptatie en het stukje geluk dat je vindt, elke keer weer dat je 'deelt' met een ander.

Ik ben niet meer bang voor de 'andere kant' van het leven, want wie bang is voor de dood is bang om te leven. Dus 'leef' ik. Het brengt een glimlach op mijn gezicht.

En dankbaar dat ik ben.