Onverschillig?

Ik kan er niet omheen. Het blijft  me telkens weer verbazen. Het kriebelt en dat wijst op een  lichte irritatie. Tevens is het soms ook lichtelijk teleurstellend. Ik zal het van me af moeten schrijven om het vanuit een ander perspectief te kunnen belichten.

Ik laat me deze week leiden door iets als onverschilligheid. Daar ik niet in toevalligheden geloof en bepaalde situaties me telkens enigszins richting dat punt van ergernis brengen. Zover laat ik het gelukkig niet komen, dus schrijven geblazen.

Ik heb het over de manier waarop men soms met elkaar om kan gaan. Men kan soms op de een op andere dag een hele andere manier van doen hebben, tegenover jou. Waarom?
Vroeger heb ik mezelf aangeleerd om de schuld bij mezelf te zoeken, wat ik overigens nog steeds doe. Echter, teleurstellend kan het zijn als je alle mogelijkheden, die als oorzaak van een ommeslag in het gedrag van een ander jegens jou, probeert te bedenken. En je alsnog eindigt met een vraagteken.
Voorheen kon ik me dit heel persoonlijk aantrekken. Ligt het aan mij? Ik heb er wel degelijk aandeel in! Maar, wat doe ik dan fout? Wat is eigenlijk 'fout'?

Ja, wat is eigenlijk 'goed' of 'fout?

Een vraag waar ik heel lang bij stil heb moeten staan, eer ik een 'geschikt' antwoord kon vinden. Deze week werd het antwoord nogmaals bevestigd door een stukje tekst van een life-coach die ik volg.

Het antwoord: er is geen goed of fout!

Ik leg uit: Een ieder heeft zijn eigen manier van denken en doen. Wat ook heel logisch is. Daarom kan mijn definitie van 'goed' of 'fout' ook verschillen met dat van een ander. Des te belangrijker acht ik het om op dit punt onverschillig te zijn en respect te hebben voor het gedrag van een ander. Hiermee wil ik niet zeggen dat alle handelingen van een ander klakkeloos geaccepteerd mogen worden. Maar dat is een ander punt waar ik voor nu niet op in ga.

Een ieder is op zijn/haar manier op zoek naar geluk en doet daar ook zijn/haar best voor. De weg daar naartoe kan anders zijn dan jouw manier.  Ik heb mezelf aangeleerd dat in mijn achterhoofd te houden. Het maakt dat ik bepaalde situaties beter kan plaatsen. En dat brengt rust. Innerlijke rust. En belangrijker; het maakt dat je jezelf kunt blijven. En niet verandert ten behoeve van een ander. Soms is dat best moeilijk, maar alles kun je leren. Zeker als het helpt om je wensen te verwezenlijken.

Al jaren ben ik trouw aan mezelf. En te allen tijde heb ik respect voor een ander. En ik moet zeggen dat ik niet gauw ontzet ben door het gedrag van een ander. Toch vielen enkele gedragsveranderingen me over de loop van tijd wel op. Een ware toetsing.

Ach, oefening baart kunst. Het houdt me scherp. En glimlachen blijf ik!

Een kundig 2012

Ja, je maakt wel eens wat mee. Toch maar even een balans opmaken van het kalenderjaar 2011. Ik noem het voor het gemak het jaar van de opstanding. Het jaar waarin ik leerde om kundig te zijn. Ik leg uit.

In het leven wordt je vaak genoeg op de proef gesteld. Ik denk dat ik zo vrij mag zijn om te zeggen dat dat voor een ieder geldt. Als voorbeeld noem ik iets als nutteloosheid. Waar wil je naartoe met het leven? Of het verlies van een dierbare. Wanneer kun je zelf weer doorgaan met leven? Het opbreken van een relatie. Kun je wel doorgaan zonder die persoon? Hoe ga je hiermee om? Hoe zorg je ervoor dat je weer positief gezind bent?

Dit waren (levens)vragen waar ik aan het eind van het kalenderjaar 2010 mee zat. Des te gedrevener was ik om een antwoord te vinden. En ik mag zeggen dat dit me aardig gelukt is in 2011. Ik leerde mijn glimlach, die ik al tijden kwijt was, weer kennen. Danwel op de volgende wijze:

Jermaine is altijd van het lezen geweest. Ik besloot daarom om boeken te lezen van bepaalde filosofen. Mensen die succesvol zijn, op welke (positieve) manier dan ook. Ik noem een Charles F Haanel, een Bob Proctor. En sinds kort volg ik ook het werk van Ellie Walsh. Tevens liet ik me omringen door personen die positief ingesteld zijn. Zij leerden allen (op hun eigen manier) over het vinden van je bestemming in het leven. Hoe kom je daar? Op welke manier? Wie ben je eigenlijk?

In alles zit systematiek. Ook in het nastreven van je geluk. Ik leerde diep in mezelf grijpen en kreeg gauw door wat ik wil en hoe ik het zou krijgen. Ik leerde mijn behoeftes kennen: aandacht, vrijheid, creativiteit, plezier en invloed. Sindsdien toets ik mijn activiteiten met deze behoeftes. Ik moet alle vijf kunnen ontrekken aan de activiteit. Lukt dat niet, dan is de activiteit niet aan mij besteed.

In de herfst van 2010 verloor ik mijn vader, zijn hand vasthoudend. Echter weet ik me als de dag van vandaag te herinneren hoe de man in zijn laatste dagen dank uitsprak in zijn gebeden. Die momenten leerden mij dat positiviteit het van alles wint. Het leerde me om kundig te zijn. Kundig in het realiseren van je wensen. En deze kunde ook te delen met een ander.
2011 was het jaar dat ik mijn doelen na  leerde streven. Ik moet zeggen dat dit me aardig gelukt is. Ik weet namelijk wat ik wil. En hoe! Ik heb vele interesses leren kennen. En heb enorm veel energie om tijd te steken in deze interesses. Puur omdat ik weet dat het me gelukkig maakt. Het werkt.

2012 is een mooi jaar. Ik weet waarom. Ik heb het namelijk al op papier staan. Zo kundig dat ik ben geworden. Wellicht dat een ander hier ook profijt van heeft. Ik hoop van wel! Ik heb er zin in en voorzie mooie dingen. Ik blijf trouw bloggen. En ben te allen tijde bereid om te 'delen'. Ook dat maakt me gelukkig.

Ik wens een ieder een kundig 2012 toe.

Rudolph

Hmm, ik bemerk dat ik niet zo traditiegetrouw ben. Het zet me toch aan het denken wat een 'feestdag' wel niet met een mens doet, als ik met argusogen naar de drukte om me heen kijk. Men is in rep en roer. 'Dit moet nog af'. 'Dat moet nog op tijd gedaan worden'. 'Dit moet nog gekocht worden'. Het is alsof men zich verplicht voelt het één en ander te doen voor als die dag komen gaat. Die feestdag, die vast gelegd is op kalender, wereldwijd.

Leuk vinden doe ik het wel hoor. Je kunt namelijk in die periode van het jaar een ware transformatie van de mens zien. Alles, maar dan alles wordt er op aangepast. De huizen, de winkels, de straten. En men wordt huiselijker, liever, warmer, noem maar op. Er wordt openlijker over liefde gesproken wanneer het weer zover is.

Toch vraag ik me telkens stiekem af waarom die transformatie er alleen maar is wanneer die kalender-dag aanstonds is. Het blijft me verwonderen, elk jaar weer. Best benoemenswaardig! Het doet me namelijk herinneren aan het feit dat men wel degelijk in staat is te veranderen. Als men dat dan ook echt wil.

Ik ben zelf niet zo trouw aan traditie, zoals ik eerder aangaf. Of, nou ja, ik maak mijn eigen traditie's. Wat mij betreft is elke dag een feestdag. Toch schuif ik straks gezellig aan bij mijn familie om deze kalender-dag te vieren. Ik heb er wel zin in.

Soms voel ik me net de vreemde eend in de bijt. Soms voel ik me net Rudolph. Althans, bij het beeld dat ik van Rudolph heb. Vind ik ook helemaal niet erg hoor. Blij toe! Maar, ben ik anders? Ik weet het niet. Hoe dan ook wens ik een ieder een gelukkige kalender-dag toe. En nog vele na deze.

Alles, maar dan ook alles

Een opmerkelijke week was het, moet ik zeggen. Een week van diversiteit, gezonde druk, uitdaging. En des te meer leermomenten, waar ik me nu door laat leiden terwijl ik schrijf.

Het is een opsomming van de vele gebeurtenissen, gepropt in een 7-tal dagen, die gezamenlijk een boodschap uitdragen. Althans, als ik er bij stil sta. Ik noem: Die ene collega waarmee ik sprak. Iets dat werd gezegd door een toevallige passant. De mevrouw die naast me zat in de metro. Die keer dat ik trainde voor mijn dans. Maar ook dat lied dat werd afgespeeld in de supermarkt. Het regenachtige weer. En die 'definitie van schoonheid', die me blijft inspireren. Niets is toeval. Alles, maar dan ook alles herbergt een boodschap.

Ik neem het waar en schrijf het vervolgens op. Ik analyseer het. En bekijk daarna als de uitkomst hiervan strookt met mijn streven. Mijn streven dat ik al langere tijd op papier heb staan. Mijn streven dat ik zie als ik mijn ogen sluit. En tenslotte bekijk ik ook of mijn huidige progressie in de tastbare wereld me dichter bij mijn streven brengt. Een ware evaluatie op mijn 'geluk'.

Ditmaal schrijf ik niet over mijn passie voor minimalisme. En mijn bijbaan, waar ik enorm veel inspiratie uit put. Nog 'tha 5 elements', ons hip hop platform. Of een  'Rhythm nation Amsterdam', die kids waar ik mogelijkheden voor creeer op cultureel kunstzinnig vlak. Deze initiatieven komen voort uit 1 gevoel. Namelijk plezier. Het houd me scherp! En daar schrijf ik nu over. En nogmaals, niets is toeval. Alles, maar dan ook alles draagt bij aan je geluk.

En dankbaar dat ik ben voor die wetenschap.

Maak het verschil

Als ik een dezer dagen door de stad trek, op zoek naar nieuw speelgoed, laat ik mijn ogen vallen op een boek dat het levenswerk van Adolf Loos beschrijft.
In een notendop:  Adolf Loos, geboren in 1870, is een pionier binnen de architectuur, die zich liet kenmerken door zijn open en vrije levensstijl. Een man die korte metten maakte met het gebruik van ornamenten, oftewel decoratie van bouwwerken.  Hij stelde bijvoorbeeld dat het gebruik hiervan gelijk staat aan de verspilling van arbeidskracht. Aangezien decoratie aan een tijd gebonden is. Een ware minimalist!

De man was een schrijver, filosoof, cultuurcriticus, trendsetter, ziener, stylisch en romantisch. Maar hetgeen  me voornamelijk aantrekt in dit karakter is het feit dat hij het verschil maakte door simpelweg zichzelf te zijn. En daar ook voor uit kwam.

In 1908 schreef hij een artikel genaamd Ornament und Verbrechen oftewel Ornament en Misdaad. Het stuk vat voor mijn gevoel samen hoe de man op een eigenzinnige manier tegen de gevestigde orde in gaat. Hierin geheel zijn eigen weg in slaat. En het nog eens communicatief goed aan de man weet te brengen, zonder zich verheven te voelen boven een ander die zijn mening niet deelt. Kortgezegd: met stijl! Ik citeer een gedeelte:


"Wat de mensheid in eerdere millennia zonder decoraties had gemaakt was zonder aandacht vernietigd. We hebben geen timmermanswerkbanken uit de Karolingische tijd meer, maar alle rotzooi die ook maar de mooiste vorm van versiering toonde  werd verzameld en opgepoetst, en luisterrijke paleizen werden gebouwd om het in te bewaren. De mensen liepen nu droevig langs de vitrines, beschaamd voor hun eigen impotentie. Heeft iedere tijd een eigen stijl en wordt enkel onze tijd er één ontzegd? Met stijl bedoelden zij decoratie. Maar ik zei: 'Treur niet! Wat onze cultuur groot maakt is het onvermogen om een nieuwe vorm van decoratie te bedenken. We zijn boven het ornament uitgegroeid, we hebben gewonnen door het gebrek aan versiering. De tijd is nabij, vervulling wacht ons. Nog even en de straten van de steden zullen glinsteren van witte muren. Als Zion, de heilige stad, de metropool van de hemel."


De man geeft me genoeg stof om de komende weken over te filosoferen, voor mijn onderzoek naar minimalisme.

Wat een held. Ik ben geïnspireerd!

Adolf Loos

Behoeftes

Rustgevend is het als ik mijn aandacht vestig op het water dat op een zacht tempo voort kabbelt. Ik bemerk dat ik alleen aan de kade sta. Mijn zielseelt wegdompelend. Totdat een gedaante naast me verschijnt en op dezelfde manier naar het water kijkt en glimlacht. Vervolgens zegt een stem: 'het komt goed'. De stem die ik hoor is van een vertrouwd persoon. Daarom weet ik ook dat het goed komt. Ik kan niet anders dan naar het water blijven kijken en glimlachen.

En dan word ik wakker.

Iets langer dan een jaar geleden kreeg ik deze boodschap in een droom. Niet zo lang na het 'verlies'. En de dag van vandaag doet me beseffen dat het goed is. De dag die wordt bestempeld als zijn verjaardag.

De droom was de aanzet naar het vervullen van mijn behoeftes. Het maakte dat ik dieper in mezelf kon grijpen. En mijn diepgewortelde behoeftes leerde kennen. Dat kan zijn in werk, hobby, etc. Mijn behoeftes zijn: aandacht, creativiteit, invloed, vrijheid en plezier. Vijf behoeftes die ik moet kunnen onttrekken uit mijn huidige bezigheden. Ontbreekt er 1, dan is de bezigheid niet voor mij bedoelt. Het zijn vijf behoeftes die maken dat ik gelukkig ben. Vijf behoeftes die maken dat ik nu kan zeggen dat het inderdaad goed is. En nog beter wordt.

Ik keer vaak terug naar die plek. Daar waar het begon. Het brengt rust. Innerlijke rust.

Ik ben dankbaar.

Oppervlakkige schoonheid

Mijn moment van bezinning is weer daar, als ik weer even stil mag staan bij de gebeurtenissen in de afgelopen week. Wederom een week volop bezigheden, die allen een gezamenlijk doel dienen. Ik ben vooralsnog bezig met mijn onderzoek naar minimalisme als kunststroming.

De week begint als ik met een samenwerkingspartner een bouwmarkt bezoek om simpelweg inspiratie op te doen voor ons kunstprojectje. Wat geuren en kleuren al dan niet teweeg kunnen brengen bij een persoon. Het brengt mij meteen bij de conclusie dat iets als schoonheid echt persoonlijk is. Althans de ervaring ervan. Het is inderdaad zoals ze zeggen: Schoonheid is in de ogen van de aanschouwer.

Oppervlak heeft me altijd geboeid. Nog meer omdat ik me altijd interesseer voor 'het verhaal' dat achter het oppervlak schuil gaat. En aangezien we bezig zijn een kunstwerk te maken, wil ik tot in de detail weten waar we onze energie in stoppen. Het zal de ervaring van de schoonheid in het kunstproject alleen maar intenser maken. En we hebben de tijd.

We gaan ergens in de komende 2 weken gezellig naar Rotterdam. Puur ter inspiratie. En dan naar het Boijmans Van Beuningen museum, om precies te zijn. Er schijnt daar nu een tentoonstelling te zijn, die precies in ons straatje valt. Net alsof het zo moest zijn.

Het doet goed om bezig te zijn. Bezig, met de dingen die je gelukkig maken. Het maakt dat ik als trots Amsterdammer volop zal genieten van de schoonheden in dat museum in Rotterdam . Dat weet ik nu al, haha (een grapje mag wel toch).

Ik kan niet wachten.

Tentoonstelling nieuwe energie in design en kunst .