Alles

Tijd voor bezinning. Ik kruip weer in de pen,  of nou ja, toetsenbord. Ik zie wel weer waar ik eindig.

De afgelopen week kwam ietwat traag op gang. Zo had ik een deadline voor het aankomende project, voor minimalisme. Deze hebben we, door omstandigheden, uitgesteld naar aankomende week. En helaas heb ik mijn capoeira-trainingen ook moeten missen, ivm een verbouwing van de zaal.

Echter, deze 'vrije tijd' schepte wel de ruimte om eens goed na te gaan denken over  het heden en de toekomst. Ben ik 'daar' waar ik nu wil zijn? Wat zijn mijn volgende stappen? Waar zie ik mezelf over een maand? Over een jaar? En nog belangrijker; heb ik plezier in de dingen die ik nu doe?

Tot een jaar geleden, heb ik een boek gelezen van een bekende filosoof (Bob Proctor). De man had het over structuur. En dan structuur in de aanpak van je plannen. Waar begin je? Hoe begin je? Hoe evalueer je je voortgang? En wat is de volgende stap?
Sindsdien evalueer ik al mijn stappen. Deze blog is daar klaarblijkelijk een onderdeel van.

Door de 'vrije tijd', die ik de afgelopen week had, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik aan het punt sta een mijlpaal te passeren.  Mijn streven is, vooralsnog, om de definitie van schoonheid te achterhalen, middels het bedrijven van  minimalisme, als kunst. Samen met mijn zus ga ik, één dezer dagen, een (gestructureerd) stappenplan uitschrijven. Een plan die mogelijk maakt dat we 'onze gedeelde droom' kunnen realiseren.

Ik heb meerdere dromen, meerdere aspiraties. Echter, ik wil er niet alleen maar eentje realiseren. De rust, die ik de afgelopen week had, bracht de volgende conclusie:

Ik wil alles! En ik weet hoe!

Dankbaar.

Marathon

Afgelopen week heb ik een goed gesprek gehad, met de dame, waarmee ik het concept heb bedacht, voor ons aanstaande experiment voor minimalisme. De zoektocht naar een passend model, voor de photoshoot, is gestart. Het gesprek was redelijk diepzinnig. En die diepzinnigheid gaat uiting krijgen, op de foto. Zeer zeker! Ik kreeg namelijk het idee dat we in het concept, voor de photoshoot, wel degelijk een weerspiegeling doen van ons eigen persoon. Wat eigenlijk ook logisch is, aangezien we zelf het concept hebben bedacht.

Vele definities, die ik nu heb kunnen achterhalen van 'minimalisme', geven aan dat de kunstenaar geen enkele vorm van eigen persoon, in het kunstobject door laat schemeren.  Ik merk dat ik hier moeite mee heb, aangezien ik deze gedachtengang niet helemaal kan plaatsen. Je begint met een idee. En dat idee werk je uit, totdat er een compleet beeld ontstaat. Een foto (in gedachten). Een eigen hersenspinsel. Dus een weerspiegeling van de eigen geest. Kortgezegd: emotie. Anderzijds proef ik wel de uitdaging, om dit te kunnen realiseren. Ik laat het nog even op me inwerken, in de wetenschap dat het begrip zal komen. Het is, vermoed ik, een kwestie van interpretatie.
In de loop van de week zullen we, in ieder geval, bepalen welk model we benaderen.

Ik moet zeggen dat ik toch bedrevener wordt, om meer te leren. Om meer te ondernemen. En dus ook meer te ervaren. Net zoals ik vandaag een schuifdeur, op het centraal station binnen wandelde. Terwijl een ieder, voor me, de deur ontweek, met de gedachte dat de deur het niet deed. Je komt er pas achter als je het probeert. Heel simpel!
Zo kwam ik vandaag ook op de route van de Amsterdam Marathon. Een jaarlijks terug kerende hardloopwedstrijd. Ik bleef even aan de kant staan om toe te kijken. Het deed me denken aan het leven, die je kunt verdelen in etappes. Met een start en een eind. Jij bepaalt het begin. En als je ook weet waar het eind is, is het aan jou hoe lang je erom doet om de 'marathon' uit te lopen.  Het is net als de foto, die we gaan maken. Met de wetenschap dat er meerdere projecten staan te wachten. Het één leidt tot het ander. Toeval bestaat niet! Tenzij je de marathon geblinddoekt loopt.

Ik heb er zin in!

Amsterdam marathon

Bewustwording

Het mag altijd weer eens blijken dat alles gebeurd met een reden. En als je niet scherp blijft, mis je het 'waarom'.

Ik ben nog altijd bezig om iets als 'schoonheid' te definiëren, door middel van mijn onderzoek naar minimalisme (kunststroming). En des te scherper ik word, des te meer ik zie hoe het lot me bepaalde situaties voor schotelt. Situaties waarmee je het kaf van het koren kunt scheiden, om dichter bij 'de waarheid' (mijn waarheid) te komen. De mensen, die op je pad komen, waarmee je soortgelijke ideeën deelt. De gesprekken die hier uit voort komen, die je die extra prikkel geven.

Het maakt allemaal dat ik weet waar ik 'de antwoorden' moet zoeken. Echter, ze komen naar me toe. Zoals ik nu ook weet dat ik minimalisme op mijn eigen manier wil leren uiten.

Deze week liet ik me leiden door bewustwording, gezien het feit dat ik de term meerdere malen heb horen vallen, uit verschillende hoeken. Dat is de conclusie, die ik nu kan trekken. Bewustwording leerde me, letterlijk tot een paar dagen geleden nog, om duidelijkheid te scheppen. Voor mezelf en voor een ander.  Tevens liet het me zien welke rol ik te vervullen heb, in verschillende praktijksituaties.

Ik heb het eerder al eens gehad over de 5 pijlers, die maken dat ik succesvol blijf. Namelijk: vrijheid, creativiteit, aandacht, plezier en invloed. Op de valreep, maakte ik vandaag een dansvoorstelling mee, die me (nogmaals) op het hart drukte hoe belangrijk iets als vrijheid is. Vrijheid maakt namelijk dat je kunt zijn wie je bent én wilt zijn.

In de loop van de week heb ik een deadline, voor mijn eerstvolgende kunstproject, op het gebied van minimalisme. Ik heb nu al een aardig idee van hoe het stukje 'vrijheid' binnen het concept valt. Wordt vervolgd..

Aandacht, Vrijheid, Creativiteit, Plezier en Invloed.

5 krachttermen, die ik (qua gevoel) moet kunnen onttrekken aan een project, waar ik aandeel in heb. Dat kan zijn binnen werkzaamheden, hobby's, relatie's (in de breedste zin van het woord), enzovoorts. En dat doe ik om succes te kunnen blijven boeken.
Mist er 1 van de 5, dan is het tijd voor verandering. Verandering die ervoor zorgt dat die cirkel van 5 weer rond wordt.

Prioriteiten zullen altijd gesteld moeten worden. Je ontkomt er niet aan.

Een speling van het lot liet onlangs zien dat het tijd was voor verandering. Aangezien die cirkel van 5, op bepaalde fronten binnen mijn bezigheden, een schakel mist. De uitwerking hiervan laat ik, vol geloof, tot me komen. M'n gevoel zegt dat het goed is. Meer is niet nodig.

Het doel blijft hetzelfde. Namelijk het ervaren van minimalisme.

Eenheid!

Jermaine heeft een roerige week, bedenk ik me net. Een week die een tal van aparte gebeurtenissen kent. Echter bespeur ik een duidelijke boodschap. Wel meerdere eigenlijk, aangezien er aardig wat 'toevalligheden' de revue hebben gepasseerd, waar ik overigens niet te veel over uit zal wijden.
Daar ik de afgelopen dagen aardig wat momenten van bezinning heb moeten missen, hoop ik die, middels dit schrijven, alsnog te verzilveren.

Nu ik aardig op dreef ben met het zoeken naar de definitie van schoonheid, binnen 'minimalisme', merk ik al gauw dat ik, op gebied van kunst, aardig wat kennis mis. Zeker als het aankomt op de verschillende stromingen binnen de kunstgeschiedenis. Dus besluit ik maar wat leeswaar, op dit onderwerp, in te slaan. Al gauw stuit ik op de term 'gulden snede'. De beknopte definitie voor deze term pluk ik voor het gemak even ergens vandaan. Het is als volgt: een verdeling van een lijnstuk in twee delen, in een speciale verhouding. Deze verdeling word ook als de goddelijke verhouding gezien. Deze (harmonische) verhouding wordt tot op de dag van vandaag in verschillende soorten kunst aangehouden. Binnen de wiskundeleer, kent men de term als de Griekse letter phi, oftwel  Φ.  Men heeft het betiteld alszijnde de definitie van schoonheid.

Nou weet ik me deze term nog te herinneren van de brugklas, van de middelbare school. Helaas was ik niet de braafste leerling, als het aankwam op opletten. Zeer zeker als de stelling van Pythagoras voorbij kwam. En nu komt het moment dat ik   ga experimenteren met deze (goddelijke) verhouding. Ironisch! Jermaine en rekenen gaat niet echt samen (tenzij er geld in het spel is, tja). Had ik vroeger maar beter opgelet, haha.

Minimalisme is precisiewerk. Daarom zal ik met de aankomende photoshoot gaan experimenteren met de gulden rede. Spannend.

Gelukkig had ik deze week ook op fysiek vlak het één en ander te leren. Maar dan middels m'n hervonden passie. Namelijk dans. En nu  in de vorm van capoeira. Ik had aandeel in een jaarlijkse capoeira-meeting, waar capoeirista's uit verschillende delen van de wereld bijeen kwamen. Heel inspirerend. Mijn leraar heeft dit georganiseerd. Het idee is dat verschillende leraren, in deze discipline, workshops doen. Tevens zijn de meeste van de leraren zijn kennissen, die hij sinds kleins af aan kent. Als je ze dan samen ziet zou je niet zeggen dat ze duizenden kilometers van elkaar af wonen. Ik ben, voor m'n gevoel, opgenomen in een hechte familie, die grenzen overbrugt. En de bezegeling hiervan mocht zich uiten in mijn witte band (promotie).

Capoeira is een (vecht)-dansspel, waarbij je het moet hebben van energie. Je neemt de energie van de aanval  van je tegenstander tot je, om deze vervolgens tot aanval terug te keren. Een wisselwerking van energie, binnen een cirkel. Aangezien het spel gespeeld wordt in een cirkel (roda).
Het brengt me terug bij minimalisme. De eenheid. De cirkel, waarin de energie constant wordt hergebruikt. De logica, die hierbij komt spelen. En nog meer, de schoonheid van het spel, in haar geheel.

Ik merk dat ik steeds meer verbanden kan leggen, tussen mijn dagelijkse leven en minimalisme. En goed dat het voelt.

Capoeira grupo Malungos Amsterdam

"Perfection comes through repetition".

Een conclusie, die ik kon trekken uit een filmpje, die ik één dezer dagen online voorbij zag komen.

Toch best lastig om dat ene beeld, dat je hebt van 'iets', te realiseren. Hierbij moet nog komen dat 'dat' beeld ook vaak enigszins kan wijzigen. Ik doel hiermee op een  nog te maken foto, die ik in gedachten heb. Ik weet wat ik wil! En hoe! Ik zie de ruimte. Het soort licht. De personen, die aanwezig zijn. Het object in haar geheel. Maar mis nog een beetje de rust, om ook de details te kunnen vormen.

Uitdagender is het als je zelf geen fotograaf bent, maar vastberaden bent om iets op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik zal me er zelf ook niet aan wagen hoor. Dat laat ik over aan een fotograaf. Fotografie is een vak apart. Ik hou het op 'dromen'. Dat vergaat me beter.
Ik focus me voorlopig maar op het uitdiepen van mijn samenvattingen. En het plannen van de eerstvolgende fotoshoot. Yup, deze week heb ik namelijk m'n eerste deadline voor het definitieve concept, voor m'n eerste experiment op het gebied van minimalisme! Jermaine is in zijn element.

Ik ben me ervan bewust dat, die 'schoonheid', binnen minimalisme, waar ik naar zoek, veel discipline zal vergen. Ik merk nu al van mezelf dat ik meer en meer op de details ga letten. Wellicht ben ik een perfectionist in wording. Hmm, of dat een goede ontwikkeling is, dunno.. Misschien moet ik niet zo streng zijn voor mezelf. Ik zal toch de rust op moeten zoeken om ook die details, in die 'foto' te kunnen plaatsen. Dat komt wel goed.

Ze zeggen: oefening baart kunst. Ik kan me daar wel in berusten. Lukt het vandaag niet. Dan lukt het morgen. Of de dag na morgen.

Tijd om polshoogte te nemen, bedenk ik me. Het is namelijk bijna een jaar geleden eer ik deze blog ben gestart. Misschien toch grappig om te weten waar ik sta, qua gevoel, op het gebied van mijn onderzoek. Ik gooi 'm op de automatische piloot en ik zie wel waar ik eindig:

Het begint bij een artikel dat ik tref, in een dagkrantje, in de bedrijfskantine. Meer dan een jaar terug inmiddels. Terwijl ik haast nooit een dergelijke krant inkijk (ik begin m'n dag namelijk graag positief, maar dat is extra info). Dit artikel gaf iets te kennen over innovatieve, beginnende ondernemers, in de gastvrijheidssector. De ondernemers in spe waren uit het niets opgekropen tot dames en heren van stand. Het klassieke verhaal. Echter wel de aanstoot tot het begin van mijn nieuw verworven passie.

Sindsdien was het een kwestie van op zoek gaan naar info. Nieuwe prikkels, uitdagingen, scholing, etc. Maar vooralsnog de honger om het vast te leggen, middels een geschrift. Dit wilde in het begin niet echt vlotten. Wist niet zo zeer waar ik over wilde schrijven, maar wel dat ik de drang had om te schrijven. Nu begin ik, denk ik, m'n draai wel te vinden. Het is namelijk best egostrelend om te kunnen schrijven over wat je gaat ondernemen en het vervolgens ook nog eens echt ziet gebeuren (tja). Het maakt dat ik meer wil schrijven. Dus zal ik ook meer ondernemen.

Echter gaat het 'normale' leven natuurlijk door. Wat dus betekent dat je prioriteiten moet stellen. Best moeilijk, als je meerdere interesse's hebt. Totdat je opmerkt dat er altijd een mogelijkheid is om die interesse's met elkaar te combineren. Totdat ze haast in elkaar overlopen. Met andere woorden; alles wat je (dagelijks) doet, leidt uiteindelijk naar 1 punt, dat je vooraf als streven hebt opgesteld. Op die manier gaat geen enkele dag nutteloos aan je voorbij. En blijf je jezelf voeden met nieuwe energie, dag in dag uit. Zonder dat dit moeie kost.

Zowel goede als slechte ervaringen maken je tot de persoon van vandaag. Een feit! Geen ontkomen aan! Des te mooier als je, uiteindelijk, alle ervaringen kunt plaatsen en zo dichter bij je doel kunt komen. Soms is dat moeilijk te bevatten, als het gaat om de moeilijke ervaringen. Maar als je volhardt en toch de focus blijft houden, vallen achteraf de puzzelstukken in elkaar, die maken dat je kunt blijven lachen.

Tot iets langer dan een jaar geleden wist ik niet dat minimalisme me zo zou boeien. Totdat een voorbeeldpersoon, door ziekte, uit mijn leven weg viel. Nu weet ik waarom het is zoals het is. En nog meer, hoe het zal zijn.

Het leven is als een logische cirkel. In Jermaine's geval een minimalistische cirkel. Nu, op naar nog een jaar. En nog één. En nog één. En no..