Zo veel mogelijk aan het oppervlak onttrekken, zonder concessies te doen aan genieten?! Maar aan de andere kant  toch meer zien, dan wat het oog alleen kan bevatten?!

Minimalisme is een filosofie.

Het is meer een kwestie van terug gaan, naar waar het ooit begon. Pure eenvoud. Althans, zoals ik het bevat. Wat zien we? Wat willen we zien? Houden we vast aan het oppervlak? Of grijpen we naar de essentie, de filosofie achter hetgeen het oog bekoort.

Gebruik van een ruimte, in optimale vorm, zonder al te veel poespas. Functionaliteit tot in den hoge. "Less is more".
Minimialisme is mijn leerstoel. Mijn nulpunt, sinds enige tijd. En tevens de reden dat 'de glimlach' voort blijft leven.

Is Nederland klaar voor wat komen gaat? We zullen zien wat de toekomst ons brengt. Ik weet 't stiekem al. De tijd zal het leren, uiteraard.

Claudio Silvestrin

Wellicht moet ik toch een stapje terug doen, eer ik de grens oversteek, voor het vervolg op mijn ervaringsonderzoekje op het gebied van minimalisme, binnen de architectuur. In Amsterdam kennen we een mooi boutiquehotel, die in minimalistische stijl is ingericht. Namelijk The Dylan. Het blijkt overigens ook  eigendom te zijn geweest van Claudia Hempel. Eén van mijn favoriete designers en tevens de designer van The Hempel, in Londen. Een hotel dat ook in de planning staat.

De grap is dat ik enige tijd geleden contact had met The Dylan, voor een photoshoot, voor Rhythm Nation (een dansgezelschap). Ik ging er ook op bezoek. Heel nonchalant, met m'n jeans, die hier en daar een (weloverwogen) scheur kende. De hotelmanager wist niet hoe snel ze naar de lobby moest komen, om me op te vangen.

Wat mij meteen opviel van het hotel, was de sereniteit, die er hing. Rust, maar vooral ook in de inrichting. Alles klopte. Alles was in verhouding met elkaar. Het hof, als ingang. De bar. De receptie. De daarbij behorende stoelen. De subtiele afwerking van het overige meubilair. De mooie dames achter de receptie (tja). En dit alles in een oogopslag. Een waar genot (en dan heb ik het echt niet alleen over de dames). Een welkome entree. Ik waande me net een klein kind in een groot attractiepark. Jermaine is verkocht.

Yup, eerstvolgende overnachting, in de reeks van mijn ervaringsonderzoek, is toch in The Dylan. Wellicht zal ik me dan wat gepaster kleden, om een hartaanval van de hotelmanagerdame te voorkomen. Aardig is ze wel. Dat scheelt.

Ok, na even afgedwaalt te zijn, is het weer tijd voor mijn passie. Namelijk de inrichting van ruimtes, op een zo simplistische en minimalistische manier, zonder concessies te doen aan genieten. En dat laatste op een exclusieve manier (tjah).

Mijn eerste  mijlpaal is The Hempel, in Londen. De eerste in de reeks. Een bezoek doet ervaren. En minimalisme is.. wat je ervan maakt.

Jermaine is onderweg, naar de rol van ervaringsdeskundige. Ik kan niet wachten..

                                               

Creativiteit leert.. (..over kunst en cultuur)

Kunst en cultuur staan in het geding. Heel Nederland in rep en roer. Echter maakt 'Creativiteit' zich totaal geen zorgen. Creativiteit leert namelijk dat ze nog valt, nog staat, door een 'zakcentje' meer of minder.

Creativiteit voedt zich met passie en dankbaarheid. Ze werpt resultaten op, die je niet gedaan krijgt met dat 'zakcentje' alleen. Echter, dat zakcentje maakt juist dat je haast verplicht bent binnen de termen van 'het mogelijke' te blijven. Waar creativiteit juist haar heil zoekt in het onmogelijke, buiten de box van hetgeen dat al 'is'.

Creativiteit leert dat er altijd mogelijkheden zullen zijn, mits je bereid bent je ogen open te houden. En vooral niet meegaat in de hype, die 'afhankelijkheid' heet. Passie en dankbaarheid bewijzen een trouwe gids, naar 'die mogelijkheid' te zijn.

"Wanneer is het gedaan met Kunst & cultuur?" Creativiteit antwoordt, met een glimlach: Misschien wanneer de zon stopt met schijnen.

Eén ding staat vast, over Creativiteit. Ze heeft het laatste woord. Iets om dankbaar voor te zijn.

Art is Love is Omnipotent..

Panne(n)koek

 Ik laat me leiden door enkele happenings van de laatste paar dagen. Een simpel fotootje, die voorbij komt, ergens 'on-line'. Studie- en werkgerelateerd. Tijdens een 'drankje'. Binnen mijn hobby (dans) en natuurlijk ook door het dagelijkse leven.

Het doet namelijk een lach opwekken (op een goedgezinde manier) om tot het besef te komen dat we elkaar constant manipuleren. Misschien om een beter beeld van jezelf te 'verkopen'. De wereld mooier te maken dan dat die is. Een traan weg te stoppen. Of om die 'bepaalde' onzekerheid teniet te doen gaan.

Ervaring leert dat manipulatie vaak genoeg ook de manier is om tot een bepaald doel te geraken. Als mens-zijnde doen we niet anders, dan dat. Middels een lach, een traan, het gesproken en het geschreven woord. Of juist die 'stilte'. Elk van hen dient een (manipulatief) doeleind.

Ik neem (onder andere) voorbeeld van Curtis Mayfield. Veruit mijn meest favoriete artiest. Bekend als zanger, componist, liedschrijver en activist. De man bracht zijn boodschap middels een machtige tool, als muziek. Bij uitstek een middel om te kunnen 'manipuleren'. Zijn boodschap werd 'gehoord'. Het bereikte mij,

Grappig is als je op een bepaald moment op de dag stil staat, vervolgens om je heen kijkt, en beseft dat alles, dat binnen je gezichtsveld valt, een boodschap uitdraagt. Simpel voorbeeld; De prullenbakken, die precies 250 meter uit elkaar staan. Het moet haast niet mogelijk zijn om je papiertje op straat te gooien, toch? "Wiens idee zal dat zijn gweest?", is de vraag. Maar ook die aardige dame, die broodjes verkoopt, op het station. Zal haar aardigheid het broodje lekkerder maken? Of die ene profielfoto, op die community-website. Ben jij dat echt? Of is dat een boodschap, die je uit wilt dragen?

Conclusie die ik kan maken is dat je wel degelijk in staat bent je eigen wereld te creeëren. Een rekensom die een kind van 5 jaar kan maken. Een mooi gegeven, toch? Een wereld waarin jij de dirigent bent en alles gaat zoals jij vindt dat het gaan moet. Het enige wat je hoeft te doen, is jezelf te zijn. En tegelijkertijd daarmee, in je omgeving, het beeld op te wekken dat je bent wie je denkt te zijn, wilt zijn en bent. Het trekt de 'mogelijkheden' aan. Denken!! Yup, inderdaad 'denken'. Denk je eigen leven in. Het maakt dat je de structuur in het 'leven' leert zien en uit kunt buiten. En als je dan al daarvoor kiest, schikt het om dat op een zo postief mogelijke manier te doen. Een manier, die maakt dat een ander er ook bij gebaat is.

Ze zeggen: "een goed milieu begint bij jezelf". Zo ook, denk ik, dat dat geldt voor een 'mooie' wereld. En hoe mooi die wereld kan zijn, is afhankelijk in welke staat jij mogelijk bent om te kunnen 'manipuleren'. De manier kan zijn om lekker gezond naïef te zijn. Maar wees wel vooral eerlijk naar jezelf toe. Want..ja..je zult jezelf hoe dan ook tegen komen (of ben ik nu iets te dubbelzinnig?)

Zeg wat je doet, zodat je kunt doen wat je zegt. Tenminste.. zo doe ik het.. Mijn wereld wordt er met de dag alleen maar mooier op. door de wetenschap dat je inderdaad de mogelijkheid hebt om te kunnen 'creeëren'.

En nu heb ik echt zin in een panne(n)koek. Of ben ik nou ook aan het manipuleren...

Passie is als muziek in de oren. 't Maakt dat je danst. Ik dans graag..

Dit stuk is nog niet afgeschreven. De intro en het couplet zijn een feit. Binnenkort het refrein. Ik kan niet wachten.. 

Een stap dichter bij de definitie van schoonheid? Wellicht..

Rhythm nation Amsterdam

De glimlach die voort leeft

Een pijnscheut die door merg en been gaat, als die stiltestorm aanslaat, die het oor doet verdoven. Een moment van onbesef, ironie en bitter wenen, die minutenlang aanhoudt, zet in. Totdat het ongenadige besef komt dat die stiltestorm geen einde zal kennen.

Toch maakt de stiltestorm plaats voor sereniteit. Het geeft namelijk te kennen dat hetgeen niet meer zichtbaar is voor het oog, nog voor altijd fris en fruitig zal zijn in de geest. De gedachtegang die maakte dat de glimlach weer terug keerde. En maakte dat de zoektocht naar de definitie van schoonheid aanving.

"Ik zou nog een keer de regen op mijn huid willen voelen"..

En dat was wat gebeurde. Een waar testimonium van het feit dat het mogelijke in het onmogelijke ligt.

In termen van het fysieke alweer bijna een jaar geleden. Echter, voor de geest een waar keerpunt. Het moment dat de glimlach zich weer toonde, als nooit tevoren.

Een ware minimalist was het. Hij leerde ons dat de kleinste dingen het leven mooi maken. Hij wordt gemist..