Het zijn de kleine dingen..

Ik kan niet anders dan glunderen en glimlachen als ik kijk naar een aankoop die we laatst hebben gedaan. Het betreft een aankoop voor ons projectje op het gebied van minimalisme.

Mijn samenwerkingspartner en ik hadden onlangs afgesproken om enkele winkeltjes in de Haarlemmerstraat, in Amsterdam te bezoeken. Om inspiratie op te kunnen doen voor ons kunstproject. "Wie zoekt zal vinden". En dat moge blijken. Onze nieuwe aanwinst past namelijk exact bij het beeld dat we, min of meer, op papier hebben staan.

Het lonkte stiekem in een hoekje naar ons en maakte enorm veel inspiratie los. Net alsof het zo moest zijn. Nog compleet met tekens die wijzen op een afkomst uit een ver verleden. Een verleden waarin men aan de voet stond van een tijdsperk, waarin creativiteit meer regel dan uitzondering is. Een tijd die doet neigen naar exclusiviteit, oprechtheid, huiselijkheid, opstandigheid en romantiek. Althans, dat beeld riep het bij mij op, ghehe (tja).

Ik ben reuze enthousiast. Want deze aankoop is tevens ook de eerste aanzet tot een heuze interieurstylingsproject, die na de photoshoot volgt. Puur omdat het kan. Meerdere aankopen zullen de komende weken volgen. We hebben de tijd. "Wie niet waagt, die niet wint". Het maakt dat ik alleen maar kan glimlachen.

Het zijn de kleine dingen.

Dankbaar.

Een waar voorbeeld..

Tijd voor een stuk sentiment. Het is nu namelijk iets langer dan een jaar dat ik nu trouw aan het bloggen ben. Nu is een geschikt moment om stil te staan, bij de beweegreden hiertoe.

Het begint als ik, gisteren, naar de plek ga waar het min of meer is 'begonnen' voor mij. De reden dat ik zo bedreven ben om te doen wat ik nu doe. Het brengt mij terug naar een jaar geleden, als ik in de vroege ochtend de ziekenkamer van een dierbare inloop. Deze was nog aan het slapen. En terwijl ik, via het raam, naar het regenachtige weer staar, hoor ik een stem, die me vraagt of ik er al langer sta. Op een gegeven moment zegt de stem dat die voor 1 keer nog zou willen weten hoe het is om de regen op zijn huid te voelen. Wat ik toen niet wist, was dat dit de laatste wens was die deze persoon uit zou spreken.

Deze persoon was een voorbeeld voor mij. Hij regeerde met zachte hand. Hij schroomde er niet voor om over liefde te praten, in het openbaar. Hij was attent. Zeer rustig. Eerlijk. Hij had wel zijn streken, maar nooit met een slechte intentie. Warmhartig, sociaal, romantisch. Hij hield van een lach. Stond ook bekend als grappenmaker. Hij kon geweldig koken. Hij was minimalistisch in zijn doen en denken. En altijd op zoek naar zijn geluk. Ook al ging dat niet helemaal zoals hij het zich voorstelde. Maar hij bleef lachen.

De man bleef een goed voorbeeld. Zo ook toen ik met hem bad en hij alleen maar dankgetuigenissen kon uiten. Misschien dat we daarom zijn lot niet aan zijn doen en houden af konden lezen.

Een samenspel van omstandigheden bepaalde dat ik tot het eind bij hem zou zijn.. Zijn hand vasthoudend. Een keerpunt in mijn leven.

Eerder, op de dag, sprak de man de wens uit om nog voor 1 keer de regen op zijn huid te voelen. En dat was  wat, wonderbaarlijk waar, gebeurde. Achteraf leerde dit moment mij dat alles mogelijk is.

Sindsdien heb ik mijn glimlach terug gevonden. Die was ik namelijk een lange periode kwijt. Het maakte dat ik mijn wensen wilde uitspreken. En sindsdien doe ik niets anders dan ervoor zorgen dat mijn wensen uit komen. Door vooral positief te zijn. En dankbaar te zijn. Dankbaar voor de mogelijkheden, die je zelf kunt creeëren. En daar waar mogelijk ook een ander te inspireren. Net zoals ik geinspireerd raakte. Geinspireerd door mijn vader.

Ik heb momenteel een aardig volle agenda. Vol met wensen, die ik waar wil maken in de stijl van mijn voorbeeld. Waar ik overigens zeer dankbaar voor ben. Dat ik ze ga verwezenlijken is een feit. Het maakt dat ik lach.

Tevens bedenk ik me net dat ik er alweer een jaartje bij mag tellen.

Ik ben dankbaar.

'Het bouwen - ik noem het fabriceren - gebeurt in mijn hoofd. Architectuur beperkt zich niet alleen tot het zichtbare proces. Een gedicht, literatuur, muziek, zelfs de geneeskunst inspireren me bij het bouwen. Het is een misverstand te denken dat je werktekening altijd moet leiden tot een pasklaar bouwwerk'.

Een uitspraak, die ik onlangs gedurende mijn onderzoek, tegenkwam van John Hejduk. Een bekende architect. Het zette me aan het denken. En niet alleen dat. Ik kan me er ook in vinden!

De afgelopen week liet ik me leiden door de prille samenwerking met mijn zus. We hebben namelijk het streven om een droom, die we delen, te materialiseren. Dus doen we dat ook. Echter, het bleek een hele uitdaging om precies te achterhalen wat we willen. Maar met de rust kwamen ook de antwoorden.

Er is namelijk een idee ontstaan. Een duidelijk beeld. Het beslaat:  een beleving, minimalisme, functionaliteit en dynamiek.

In de loop van de week heb ik eerst een deadline, voor de photoshoot, waarmee de dame waar ik mee samen werk en ik minimalisme (op een eigenzinnige manier) gaan proberen vast te leggen.

Hierna is het tijd voor die andere droom. Die gedeelde droom. De eerstvolgende stap hiervoor is om te grijpen naar hetgeen je alleen kunt 'zien', met de ogen dicht. En het vervolgens op papier vast te leggen.

Hulpmiddel?

Naar soulmusic luisteren en veel genieten van (andermans) dans.

Funk IRC, hip hop event, nederland..

Passie kent geen onderscheid

Het mag veel zeggen dat je eigen handelen je uiteindelijk in bepaalde situaties brengt. Situaties, die tekenend zijn voor je toekomst.

Zo weet ik me te herinneren dat ik een aardig aantal jaar geleden in contact kwam, met een lotgenoot, die "zoekende" was. Zoekende naar een doel. Een manier om iets, wat diep van binnen leefde, een vorm te geven, die benaderbaar was voor een ieder. Op dat moment wist ik niet dat deze ontmoeting een belangrijke plek in zou nemen, in mijn verdere levensloop.

Enkele jaren ervoor, leerde ik mijn voorliefde kennen in soulmusic. En, nog meer, in een dansstijl die daarmee gepaard ging (locking). Ik deed niets anders, dan naar de muziek luisteren en de dans beoefenen. En me daarin bevangen voelen. Iets als internet kende ik haast niet. En youtube bestond niet eens. Dus was de muziek toen mijn enige leraar.

Mijn lotgenoot is een persoon, die een enorme drift kent, om te verenigen. Mensen bij elkaar te brengen. En voor interactie te zorgen. "Peace, unity, love and having fun!" Iets waar we ons beiden in konden vinden.

Ik kon niet anders, dan de man steunen in zijn initiatief. Aangezien dit ook mijn ding is. En ik daarom ook bereid was om  een manier te zoeken, om dit 'gevoel' met de wereld te delen.
Het was en is puur. En het streven behoefde daarom geen uitleg, om het groter te maken.

Het leerde mij, met de jaren, dat iets dat puur is, altijd gewaardeert zal worden. Het brengt plezier en maakt gelukkig. En het mooiste is, dat we gaandeweg nog steeds naïef zijn. Gezond naïef! Tegenslagen hebben we gekend. Tot nu toe. Maar dat geeft niet.  Want we weten waar we naartoe willen. Dat het tijd mag kosten, maakt ook niet uit. Want we hebben de tijd. Het geloof om 'dat' doel te behalen, geeft energie. Keer op keer.

Ik bedenk me, tijdens dit schrijven, dat ik stiekem toen al enkele eigenschappen van een minimalist toonde. Tha 5 Elements staat namelijk voor wat het is. Tha 5 elements is een online hiphop platvorm, die op een innovatieve, creatieve en vernieuwende manier eenheid creërt. Waarbij 'respect' als element, op de voorgrond staat.  Het initiatief grijpt terug naar de essentie van hip hop. Althans, zo als wij het kennen. Passie, plezier en functionaliteit (op meerdere vlakken) moeten het initiatief gaan voeden.

We zijn nu inmiddels 5 jaar verder. Een nieuwe website is aanstonds. En voor het gevoel begint het nu pas.

En goed dat het voelt..

Alles

Tijd voor bezinning. Ik kruip weer in de pen,  of nou ja, toetsenbord. Ik zie wel weer waar ik eindig.

De afgelopen week kwam ietwat traag op gang. Zo had ik een deadline voor het aankomende project, voor minimalisme. Deze hebben we, door omstandigheden, uitgesteld naar aankomende week. En helaas heb ik mijn capoeira-trainingen ook moeten missen, ivm een verbouwing van de zaal.

Echter, deze 'vrije tijd' schepte wel de ruimte om eens goed na te gaan denken over  het heden en de toekomst. Ben ik 'daar' waar ik nu wil zijn? Wat zijn mijn volgende stappen? Waar zie ik mezelf over een maand? Over een jaar? En nog belangrijker; heb ik plezier in de dingen die ik nu doe?

Tot een jaar geleden, heb ik een boek gelezen van een bekende filosoof (Bob Proctor). De man had het over structuur. En dan structuur in de aanpak van je plannen. Waar begin je? Hoe begin je? Hoe evalueer je je voortgang? En wat is de volgende stap?
Sindsdien evalueer ik al mijn stappen. Deze blog is daar klaarblijkelijk een onderdeel van.

Door de 'vrije tijd', die ik de afgelopen week had, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik aan het punt sta een mijlpaal te passeren.  Mijn streven is, vooralsnog, om de definitie van schoonheid te achterhalen, middels het bedrijven van  minimalisme, als kunst. Samen met mijn zus ga ik, één dezer dagen, een (gestructureerd) stappenplan uitschrijven. Een plan die mogelijk maakt dat we 'onze gedeelde droom' kunnen realiseren.

Ik heb meerdere dromen, meerdere aspiraties. Echter, ik wil er niet alleen maar eentje realiseren. De rust, die ik de afgelopen week had, bracht de volgende conclusie:

Ik wil alles! En ik weet hoe!

Dankbaar.

Marathon

Afgelopen week heb ik een goed gesprek gehad, met de dame, waarmee ik het concept heb bedacht, voor ons aanstaande experiment voor minimalisme. De zoektocht naar een passend model, voor de photoshoot, is gestart. Het gesprek was redelijk diepzinnig. En die diepzinnigheid gaat uiting krijgen, op de foto. Zeer zeker! Ik kreeg namelijk het idee dat we in het concept, voor de photoshoot, wel degelijk een weerspiegeling doen van ons eigen persoon. Wat eigenlijk ook logisch is, aangezien we zelf het concept hebben bedacht.

Vele definities, die ik nu heb kunnen achterhalen van 'minimalisme', geven aan dat de kunstenaar geen enkele vorm van eigen persoon, in het kunstobject door laat schemeren.  Ik merk dat ik hier moeite mee heb, aangezien ik deze gedachtengang niet helemaal kan plaatsen. Je begint met een idee. En dat idee werk je uit, totdat er een compleet beeld ontstaat. Een foto (in gedachten). Een eigen hersenspinsel. Dus een weerspiegeling van de eigen geest. Kortgezegd: emotie. Anderzijds proef ik wel de uitdaging, om dit te kunnen realiseren. Ik laat het nog even op me inwerken, in de wetenschap dat het begrip zal komen. Het is, vermoed ik, een kwestie van interpretatie.
In de loop van de week zullen we, in ieder geval, bepalen welk model we benaderen.

Ik moet zeggen dat ik toch bedrevener wordt, om meer te leren. Om meer te ondernemen. En dus ook meer te ervaren. Net zoals ik vandaag een schuifdeur, op het centraal station binnen wandelde. Terwijl een ieder, voor me, de deur ontweek, met de gedachte dat de deur het niet deed. Je komt er pas achter als je het probeert. Heel simpel!
Zo kwam ik vandaag ook op de route van de Amsterdam Marathon. Een jaarlijks terug kerende hardloopwedstrijd. Ik bleef even aan de kant staan om toe te kijken. Het deed me denken aan het leven, die je kunt verdelen in etappes. Met een start en een eind. Jij bepaalt het begin. En als je ook weet waar het eind is, is het aan jou hoe lang je erom doet om de 'marathon' uit te lopen.  Het is net als de foto, die we gaan maken. Met de wetenschap dat er meerdere projecten staan te wachten. Het één leidt tot het ander. Toeval bestaat niet! Tenzij je de marathon geblinddoekt loopt.

Ik heb er zin in!

Amsterdam marathon

Bewustwording

Het mag altijd weer eens blijken dat alles gebeurd met een reden. En als je niet scherp blijft, mis je het 'waarom'.

Ik ben nog altijd bezig om iets als 'schoonheid' te definiëren, door middel van mijn onderzoek naar minimalisme (kunststroming). En des te scherper ik word, des te meer ik zie hoe het lot me bepaalde situaties voor schotelt. Situaties waarmee je het kaf van het koren kunt scheiden, om dichter bij 'de waarheid' (mijn waarheid) te komen. De mensen, die op je pad komen, waarmee je soortgelijke ideeën deelt. De gesprekken die hier uit voort komen, die je die extra prikkel geven.

Het maakt allemaal dat ik weet waar ik 'de antwoorden' moet zoeken. Echter, ze komen naar me toe. Zoals ik nu ook weet dat ik minimalisme op mijn eigen manier wil leren uiten.

Deze week liet ik me leiden door bewustwording, gezien het feit dat ik de term meerdere malen heb horen vallen, uit verschillende hoeken. Dat is de conclusie, die ik nu kan trekken. Bewustwording leerde me, letterlijk tot een paar dagen geleden nog, om duidelijkheid te scheppen. Voor mezelf en voor een ander.  Tevens liet het me zien welke rol ik te vervullen heb, in verschillende praktijksituaties.

Ik heb het eerder al eens gehad over de 5 pijlers, die maken dat ik succesvol blijf. Namelijk: vrijheid, creativiteit, aandacht, plezier en invloed. Op de valreep, maakte ik vandaag een dansvoorstelling mee, die me (nogmaals) op het hart drukte hoe belangrijk iets als vrijheid is. Vrijheid maakt namelijk dat je kunt zijn wie je bent én wilt zijn.

In de loop van de week heb ik een deadline, voor mijn eerstvolgende kunstproject, op het gebied van minimalisme. Ik heb nu al een aardig idee van hoe het stukje 'vrijheid' binnen het concept valt. Wordt vervolgd..