"Perfection comes through repetition".

Een conclusie, die ik kon trekken uit een filmpje, die ik één dezer dagen online voorbij zag komen.

Toch best lastig om dat ene beeld, dat je hebt van 'iets', te realiseren. Hierbij moet nog komen dat 'dat' beeld ook vaak enigszins kan wijzigen. Ik doel hiermee op een  nog te maken foto, die ik in gedachten heb. Ik weet wat ik wil! En hoe! Ik zie de ruimte. Het soort licht. De personen, die aanwezig zijn. Het object in haar geheel. Maar mis nog een beetje de rust, om ook de details te kunnen vormen.

Uitdagender is het als je zelf geen fotograaf bent, maar vastberaden bent om iets op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik zal me er zelf ook niet aan wagen hoor. Dat laat ik over aan een fotograaf. Fotografie is een vak apart. Ik hou het op 'dromen'. Dat vergaat me beter.
Ik focus me voorlopig maar op het uitdiepen van mijn samenvattingen. En het plannen van de eerstvolgende fotoshoot. Yup, deze week heb ik namelijk m'n eerste deadline voor het definitieve concept, voor m'n eerste experiment op het gebied van minimalisme! Jermaine is in zijn element.

Ik ben me ervan bewust dat, die 'schoonheid', binnen minimalisme, waar ik naar zoek, veel discipline zal vergen. Ik merk nu al van mezelf dat ik meer en meer op de details ga letten. Wellicht ben ik een perfectionist in wording. Hmm, of dat een goede ontwikkeling is, dunno.. Misschien moet ik niet zo streng zijn voor mezelf. Ik zal toch de rust op moeten zoeken om ook die details, in die 'foto' te kunnen plaatsen. Dat komt wel goed.

Ze zeggen: oefening baart kunst. Ik kan me daar wel in berusten. Lukt het vandaag niet. Dan lukt het morgen. Of de dag na morgen.

Tijd om polshoogte te nemen, bedenk ik me. Het is namelijk bijna een jaar geleden eer ik deze blog ben gestart. Misschien toch grappig om te weten waar ik sta, qua gevoel, op het gebied van mijn onderzoek. Ik gooi 'm op de automatische piloot en ik zie wel waar ik eindig:

Het begint bij een artikel dat ik tref, in een dagkrantje, in de bedrijfskantine. Meer dan een jaar terug inmiddels. Terwijl ik haast nooit een dergelijke krant inkijk (ik begin m'n dag namelijk graag positief, maar dat is extra info). Dit artikel gaf iets te kennen over innovatieve, beginnende ondernemers, in de gastvrijheidssector. De ondernemers in spe waren uit het niets opgekropen tot dames en heren van stand. Het klassieke verhaal. Echter wel de aanstoot tot het begin van mijn nieuw verworven passie.

Sindsdien was het een kwestie van op zoek gaan naar info. Nieuwe prikkels, uitdagingen, scholing, etc. Maar vooralsnog de honger om het vast te leggen, middels een geschrift. Dit wilde in het begin niet echt vlotten. Wist niet zo zeer waar ik over wilde schrijven, maar wel dat ik de drang had om te schrijven. Nu begin ik, denk ik, m'n draai wel te vinden. Het is namelijk best egostrelend om te kunnen schrijven over wat je gaat ondernemen en het vervolgens ook nog eens echt ziet gebeuren (tja). Het maakt dat ik meer wil schrijven. Dus zal ik ook meer ondernemen.

Echter gaat het 'normale' leven natuurlijk door. Wat dus betekent dat je prioriteiten moet stellen. Best moeilijk, als je meerdere interesse's hebt. Totdat je opmerkt dat er altijd een mogelijkheid is om die interesse's met elkaar te combineren. Totdat ze haast in elkaar overlopen. Met andere woorden; alles wat je (dagelijks) doet, leidt uiteindelijk naar 1 punt, dat je vooraf als streven hebt opgesteld. Op die manier gaat geen enkele dag nutteloos aan je voorbij. En blijf je jezelf voeden met nieuwe energie, dag in dag uit. Zonder dat dit moeie kost.

Zowel goede als slechte ervaringen maken je tot de persoon van vandaag. Een feit! Geen ontkomen aan! Des te mooier als je, uiteindelijk, alle ervaringen kunt plaatsen en zo dichter bij je doel kunt komen. Soms is dat moeilijk te bevatten, als het gaat om de moeilijke ervaringen. Maar als je volhardt en toch de focus blijft houden, vallen achteraf de puzzelstukken in elkaar, die maken dat je kunt blijven lachen.

Tot iets langer dan een jaar geleden wist ik niet dat minimalisme me zo zou boeien. Totdat een voorbeeldpersoon, door ziekte, uit mijn leven weg viel. Nu weet ik waarom het is zoals het is. En nog meer, hoe het zal zijn.

Het leven is als een logische cirkel. In Jermaine's geval een minimalistische cirkel. Nu, op naar nog een jaar. En nog één. En nog één. En no..

Naarmate ik steeds meer begin te leren, over minimalisme als kunst, zie ik dat de pioniers binnen deze kunststroming aardig wat gemeen hebben met elkaar. Uiteraard in hun kunstwerken, maar zeker ook op persoonlijk vlak. Althans, afgaande op de informatie die ze openbaar uiten, op dit front.

Het is een algemeen gegeven dat veel kunstenaars een beeld visualiseren, eer ze aan hun kunstwerk beginnen. Men heeft het, in gedachten, al helemaal uitgetekend. En gaat hierna pas over op het realiseren van het kunstwerk. De minimalist gaat hierin een stap verder, door nog eens gebruik te maken van de omgeving. In die zin dat zowel de ruimte, als de (natuurlijke) belichting, onderdeel uit maakt van het object. Logica wordt dermate benadrukt, dat het object weinig tot geen ruimte over laat voor illusie. En vooralsnog is het de opdracht om de algehele constructie zodanig in elkaar over te laten gaan, alsof het één geheel is. Dus inderdaad; wat je ziet is 1 object!

Bovenstaande maakt dat ik kan concluderen dat 'minimalisten' de gave hebben om te visualiseren, tot in de details. En tevens zijn deze kunstenaars intens bewust van hun omgeving. Men heeft de gave om de logica te vinden in alles dat het oog waar neemt. Maar zeer zeker ook in wat goed doet voelen. Of tenminste, wat emotie oproept. En men is zeer gedisciplineerd.

Men oppert dat er in het werk van een minimalist geen (eigen) emotie terug te vinden is. Mijn vermoeden is dat de persoon, die het kunstwerk aanschouwt, een essentieel element is, die het geheel compleet maakt. Met andere woorden; de aanschouwer, met zijn/haar emoties/referentiekader, maakt het object compleet. Hiermee zou de (logische) cirkel rond moeten zijn. Welllicht heb ik dit verkeerd gesteld, maar dat zal in een later stadium, van mijn onderzoek, moeten blijken.

Minimalisten zijn filosofen! Dat weet ik wel.

Ik bespeur romantiek..

Robert Morris, Wheel.

Soms komt inspiratie met bakken uit de lucht vallen, dus besluit ik maar een wandeling te maken, om ietwat van deze inspiratie op te vangen. Gewapend met paraplu, aangezien het echt regent (tja). En mijn slimme hoorn, die nog eens foto's kan maken ook. Zo slim als dat ding is.

Mijn wandeling is in de plantagebuurt, in Amsterdam. En dan op de Entrepotdok. Een omgeving die, voor mijn gevoel, veel weg geeft van de cultuur van Amsterdam. En tevens ook een oase van rust kent.
De cultuur komt hier tot uiting, op verschillende manieren. Ik noem een  antieke kraanwerktuig, die de indruk moet wekken dat er handel is gedreven aan het dok. De woonboten, die in grote getalen aangemeerd liggen. De huizen, die in pakhuisontwerp zijn opgeleverd. Allemaal sporen, die aansluiten op het historische karakter van de binnenstad van Amsterdam.

Het valt mij, gedurende de wandeling, enorm op dat men zich gedreven voelt om het verleden te laten herleven. Men houdt vast aan traditie. Waarom? Een vraag, die in mij oprijst. Ik heb genoeg theoriën, maar die laat ik de komende weken goed op me inwerken.

Echter is mijn streven om minimalisme te ervaren. Binnen minimalisme is er geen plaats voor traditie. Geen plaats voor trends. En zeer zeker is de kunst geen weerspiegeling van de eigen persoon, laat staan cultuur. Dat laatste laat trouwens ook ruimte voor discussie open. Onderzoekwaardig dus.

Ik proef een andere uitdaging. Namelijk de volgende: Op welke manier past minimalisme binnen het exterieur van Amsterdam. Een (belangrijke) vraagstuk, die ik meeneem in mijn onderzoek. Jermaine is wel even zoet.
 

De volgende uitdaging, op het gebied van mijn onderzoek naar minimalisme, is al weer in gang gezet. Ditmaal met behulp van Rhythm nation Amsterdam (een kunstzinnig collectief, bestaande uit enkele jonge tieners).

De opdracht: een beeld vastleggen, zonder een illusie op te wekken. Anders gezegd; wat je ziet is er ook echt. Geen persoonlijke insteek, overbodige attributen, enz. Niet meer en niet minder.
De foto's die hier uit voort komen, mogen dan gecategoriseerd worden als objecten. Althans, dat is het doel.

De kunst is om te 'presenteren' in plaats van  te 'representeren'. Kun je het volgen? Ik haast niet meer.

Creativiteit kent geen grenzen. En het resultaat, uit deze fotosessie, mag daar blijk aan gaan geven. Wellicht vinden we het wiel opnieuw uit (maar dan anders). Jermaine heeft er zin in!

Art is love is omnipotent.

Rhythm nation Amsterdam

Objectiviteit. Focus. Passie. Visie. En een blind geloof, om de ultieme perfectie te realiseren.

Mooie filosofie, waar ik me geheid in kan vinden.  En tevens enkele van de ingrediënten, voor het neerzetten van een werkstuk, waar je u tegen zegt, zo schijnt.

Voorgaande telt, zeer zeker, voor Ray Key. Houtbewerker en minimalist, tot in de eerste graad. Bewijs zijn, onder andere, zijn kommen. Deze zijn opgemaakt uit 1 stuk hout, zonder dat er stukken aan elkaar bevestigd zijn, op welke manier dan ook. Hierbij schuilt de kracht in het materiaal dat gebruikt wordt. En het feit dat de stukken niet verder geperfectioneerd kunnen worden, omdat ze hun hoogste graad van perfectie al bereikt hebben. Althans, voor zover het oog dat kan bepalen.

Het is een kwestie van kunst maken, op de meest simplistische manier mogelijk. Met als uitkomst een kunstwerk dat functioneel en oogstrelend is. What more does a human being need?!

Ik ben geïnspireerd..

"To be thing-less is to possess the world"..


Een uitspraak, die ik tegenkom, als ik bezig ben met m'n onderzoekje. Ik moest er even bij stilstaan. Geeft stof tot nadenken. Schrijven dus..

Wie is namelijk, vandaag de dag, bereid zich te ontdoen van alle prullaria, die je, min of  meer, opgedrongen wordt door alle media, winkels, 'trendsetters', etc? Een bekend gegeven! Men koopt vaak, om er later achter te komen dat de koop misschien overbodig was. Daarbovenop komt dat men vaak genoeg de vrees heeft om afstand te nemen van (overbodige) dingen.

Minimalisme leert om te bedenken wat bruikbaar, belangrijk en mooi is. In één woord; Functionaliteit! Dingen moeten staan voor wat ze zijn. En moeten die functie ook kunnen vervullen. En vooral mooi zijn, tot in de details. Aangezien het oog ook wat wilt. Daarentegen valt iets als schoonheid altijd te betwisten, enfin. Hoe dan ook, duidelijkheid, maar ook terughoudendheid zijn de essentiële ingrediënten.

Jermaine is verkocht als hij 1 van de werken ziet van John Pawson (zijn huis in Londen). Veruit één van de meest bekende minimalisten, binnen de architectuur. 't Zijn vooral de details die 't 'm doen..

Een engelse gezegde verhaalt ook: "We think in generalities, but we live in details". Hmm, genoeg hersenspinsels voor nu, om een weekje op te kunnen teren..

John Pawson